Kathmandu, donderdag 26 juli 2007

In Shigatse hebben we inderdaad een klooster gezien. Echt raar om te beseffen dat daar eerst 5000 monikken woonden en nu nog maar 400... Het klooster was mooi. Er waren zelf twee grote graven (enrome stupa's) van twee Panchen Lama's. De avond hebben we rustig aangedaan. Gewoon uitgebreid gegeten (eindelijk weer eens pasta!) en s'avonds heerlijk schoon gebaddert (voordeel van iets duurdere hotels ;-)). We wilden in ieder geval uitgerust zijn voor de grote berg morgen...

Sihgatse (3900 meter), zondag 22 juli 2007, 14.00 uur

Tsja, daar zit je dan in Tibet. Momenteel in Sigatshe, de grootste plaats na Lhasa. En nee, ik kon het niet laten om gelijk wat verhalen te vertellen...

We zijn aterdagochtend om 8 uur vertrokken. De weg naar het Yamdrok-Tso Meer viel me alles mee. Mooie, nieuwe alvaltwegen... Serieus, de wegen in Indonesie waren 100 keer slechter... Het meer was adembenemend... Om daar te komen moesten we een bergpass over van 4794 meter hoogte. Wow, het uitzicht wat je dan hebt... Overal zie je nog hogere bergen... Groen land in de brede valleien. En uiteraard alle kleine dorpjes... Op een gegeven moment reden we zelfs door de wolken heen. En ja, dan zit je echt hoog... Het meer ligt op 4488 meter, maar het viewpoint lag nog hoger op 4700 meter... Je voelt het overigens wel gelijk... De lucht is lichter bij het inademen. Het is niet vervelend, maar wel raar... Je voelt je zo licht! En moe... Na een mini-mini-bergje opgelopen te hebben sta je 5 minuten uit te hijgen met z'n allen, haha!

Onderweg naar Gyantse nog een paar keer gestopt... De eerste keer was schrikwekkend. Ik lag lekker weg te doezelen en ineens hoor ik een klap. Ik dacht dat we van de berg afvielen, maar gelukkig overdrijven mijn gedachten in mijn slaap gigantisch. We waren enkel geraakt aan de voorkant door een kleine vrachtwagen. Het leek alsof alleen de spiegel dubbel was geklapt (wat overigens geen schade gaf aangezien de spiegel van onze jeep twee kanten op kon buigen!). Het verbaaste me dat we doorreden... Maar, dat bleek niet heel lang te duren... Zodra onze chauffeur de vrachtwagen kon inhalen, pakte hij zijn kans. Vervolgens zette hij de jeep overdwars op de weg neer... Marit en ik keken elkaar angstig aan, maar onze gids zei dat we gewoon moesten blijven zitten... Zij gingen dit wel afhandelen... De schade was beperkt. Enkel een paar krasjes, het stelde echt weinig voor. Maar, uiteraard wel een hoop heisa. De politie werd gebeld, maar deze kwam uiteraard niet opdagen. En tsja, wat ik ooit van mijn studentjes tijdens een rollenspel in de klas heb geleerd, werd werkelijk. Er begon een discussie vam 30 minuten over het feit hoeveel geld er betaald moest worden. Zoals gezegd, waren ze het na 30 minuten met elkaar eens... We kregen een geldbedrag van 200 yuan. Omgerekent naar euro's? 20 euro... En daar was iedereen tevreden mee...

De volgende stops waren onder andere voor lunch. Heerlijke verse noedels gegeten in een lokaal restaurantje. Een paar groepjes Tibetanen zaten om ons heen. Het zijn bijzondere mensen. Er ligt zoveel uitdrukking in hun gezicht! Hele donkere huid, lichtbruine ogen. Ze willen zoveel vertellen. Bijna iedereen loopt hier ook in klederdracht. De vrouwen in gekleurde en stoffige gewaden en de mannen netjes in pak met hoed. Het is bijzonder...

Wat alleen erg vervelend is, zijn de bedelaars. Tibet is nog lang niet overvallen door het toerisme, maar de lokalen weten dondersgoed dat Westerlingen geld hebben... Kinderen bedelen standaard zodra de auto stopt. Ze klammen je aan je vast en vragen om 'money'. Het is moeilijk om te zien, maar na zoveel armoede tijdens onze reis te hebben gezien, vaart het ook wel een beetje voorbij. Je weet dat je niets moet geven, dat gaat de toekomst niet helpen. Toch gaf Larry toe en deelde snoepjes uit. En de kinderen zijn er niet eens heel blij mee, het is ongelovelijk... Maar ondertussen komen wel alle andere kinderen uit het dorp aanrennen... Het werkt echt zo... Bovendien vragen ze ook overal geld voor. Een foto van een berg maken? Van de yak koeien? Iedereen vraagt 'money' wat uiteraard onzin is. Maar toch blijven die stemmen wel hangen in je hoofd...

Gisteravond zijn we aangekomen in Gyantse. Uiteraard kwamen we 2 groepen uit andere jeeps tegen. We kenden elkaar al allemaal vanuit Lhasa en besloten samen te gaan eten. Het was een leuk gezeldschap van in totaal 11 personen. Er is 1 ouder stel bij, de rest zijn allemaal mannelijke reizigers. Het was een leuke avond, maar om 10 uur was iedereen uitgeput. Ik heb gelukkig fijn kunnen slapen (slapeloosheid komt vaak voor op deze hoogte!).

Vanochtend weer op pad geweest. Eerst naar een fesival fair in Gyantse zelf. 1 keer per jaar is er een paardenrace-festival en dat was toevallig deze week. Dat wilde we uiteraard niet overslaan. Helaas was er vandaag geen race, die waren gisteren en zijn morgen... We zijn er even geweest, maar vanwege de regen waren ook de andere activiteiten afgelast. Snel door dus.

Momenteel zit ik in een vrij mooi hotel. Mag ook wel, aangezien we gisteren voor veels te veel geld echt crap hebben geslapen. Nu dus in een 3-sterrenhotel met prachtige kamer en westers ontbijt voor 8 euro. Ach...

Vanmiddag gaan we naar een klooster en een ruine geloof ik... Ik denk nu vrijwel zeker te weten geen internet meer tegen te komen... Tot de volgende keer dus vanaf Nepal!

PS Morgenavond komen we al aan op het Mount Everest Base Camp op 5200 meter hoogte. Ik zal aan jullie denken vanaf het dak van de wereld! 

Lhasa, 20 juli 2007, 23.15 uur

Tsja, China en Tibet liggen nogal gevoelig. Zo gevoelig dat blogs van internet worden gehaald (bij onze reisvrienden gebeurt) en Skypegesprekken worden beeindigd bij gevoelige onderwerpen. Momenteel kan ik niet eens meer mijn eigen website op. Die is dus ook geblokkeert. Veel meer kan ik er niet over kwijt...

Ik ga weer schrijven vanaf Nepal met alle verhalen vanaf de jeeptour! Morgen vetrekken Marit, Larry en ik. Zo spannend! Ik kan echt niet wachten! 

Lhasa, 19 juli 2007, 21.30 uur

Tsja, hoe is de situatie momenteel met Mirella in Tibet?! Nou, ik zal jullie even udaten...

Dinsdagochtend om 6 uur opgehaald bij ons hostel in Chengdu voor vertrek naar Lhasa. Je mag Tibet momenteel nog steeds niet alleen in... Op het vlieveld verzamel je dus... Iedereen die bij dezelfde agent heeft geboekt, gaan samen de grens over. We krijgen zelf de permits niet te zien. Iemand van het reisbureau geeft ze aan de douane en dan is alles geregeld.

De vlucht duurde 2 uur en was het grootste gedeelte supermooi. Ongelovelijk dat uitzicht! Je vliegt boven de wolken, maar af en toe steekt er een besneeuwde bergtop tussenuit... Zo bijzonder! En dan hebben we het nog niet eens over de rit van het vlieveld naar ons hotel!

Ons hotel is prima geregeld. Alles is er, maar de werknemers zijn soms wat onvriendelijk... Ach, onze uitkijk op het Potala Paleis vanaf het dakterras maakt veel goed!

De eerste dag, zoals geplant, dus rustig aan gedaan. Eerst uitgepakt en gelucht... Daarna werd de dag ietsje minder voor mij... Mijn lichaam besloot namelijk dat 3700 meter toch ietsje te hoog was... Ik werd dus ziek. Voornamelijk erg misselijk, geen energie, hoofdpijn en je gewoon verschrikkelijk ziek voelen... Het was echt niet leuk... Gelukkig heb ik veel van de dag en de nacht kunnen slapen!

Woensdagochtend voelde ik me al een heel stuk beter. Maar dan ook echt veeel beter! Heb de middag doorgebracht op het dakterras met dat prachtige paleis op de achtergrond... Overigens ook goed verbrand toen... Tsja, je zit toch 3700 meter dichterbij de zon ;-) Aan het einde van de dag voelde ik me weer helemaal top. Je lichaam heeft normaal 2 dagen nodig om aan zo'n plotselinge hoogte te wennen en dat was duidelijk mijn geval. Ach, dan heb ik het maar gehad, wordt ik tijdens de jeeptour niet meer ziek zou ik maar zeggen..!!

Vandaag, donderdag, begonnen met sightseeing. Eerst het Potala Paleis dachten we... Helaas bleek dat niet zo eenvoudig te gaan kwamen we achter bij de ingang... Je moest een voucher hebben... En daarvoor moest je heeeeel lang in de rij gaan staan... Na eindelijk de rij gevonden te hebbenm zagen we al snel dat het niet meer mogelijk was... Deze rij was namelijk al voor tickets voor morgen... De tickets zouden om 12 uur in de verkoop gaan. Wij waren er om 11 uur en dat bleek dus echt veels en veels te laat... Totdat... we ineens Garett zagen staan! Garett is een Amerikaan die ik ontmoette tijdens mijn ontbijt in Chengdu. Hij was aan het twijfelen om naar Tibet te gaan, maar besloot na dat ontbijt toch maar zijn kans te pakken. We kwamen hem al tegen op het vliegveld en besloten misschien samen de jeeptour te gaan boeken. Maar goed, hij stond dus in de rij! En hij stelde zelfs voor om onze tickets te halen! Onze paspoorten dus afgegeven (ja die moeten ze inzien als je het paleis in wilt!). En het is gelukt! Morgen om 11.20 uur zijn we welkom :-)

De middag zijn we naar 2 monastries geweest. De eerste, Sera Monastry, bleek bijzonder te zijn omdat daar om 3 uur een debat zou plaatsvinden... Nou, dat bleek dus 1 grote tegenvaller... Het was een grote set-up en op een pleintje hadden zich gewoon een stuk of 35 monikken verameld. Maar, het klooster was erg bijzonder! Het leek erg veel op een klooster wat mijn moeder en ik al in Binnen-Mongolie hadden gezien. Maar desondanks liet het een grote indruk achter! Daarna door in de rickshaw (fietstaxi. Serieus, ik vindt dat altijd zooo zielig! Weet ook niet waarom we dat deden... Ach, ik heb 'm veels te veel betaald...) naar het voormalige zomerpaleis van de Dalai Lama's. Jeetje, wat een wereld van verschil!! Zoveel rust in deze tuinen. En overal potten met bloemen. Het was zo vredig rustig daar!! Ook nog een aantal kleine gebouwtjes ingeweest. 1 ervan was het voormalige verblijf van de Dalai :Lama. Echt zijn slaapkamer gezien en alle andere kamer. Liet een grote indruk achter!!

De avond besteed aan het regelen van onze jeeptour. Garett had ondertussen een andere Amerikaan gevonden, dus we zouden een perfecte groep vormen... Je moet zo'n jeeptour dus met z'n 4-en doen om de kosten te splitten. Probleem was alleen dat we niet van elkaar wisten waar we verbleven... En wij de eerste 2 dagen niet ons bed waren uitgekomen... De travelagency wist wel van onze komst af. Alleen hadden ze begrepen dat we Duits waren en met de trein zouden komen (zoals oorspronkelijk het plan was...). Garett wist dus niet of dat over ons ging... Hij vond een andere 3-persoonsgroep en sloot zich daarbij aan... En tsja, dat was dus een probleem. Marit en ik waren eigenlijk 1 dag te laat... Alle andere personen hadden al een 4-groep gevormd... Momenteel zijn we dus met z'n 3'en. We hebben besloten om zoiezo met Larry (die andere Amerikaan) te gaan. We hebben nog 2 individuele reizigers gemaild waarvan hun email op het prikbord hing. Hopelijk wordt het een groep van 4, maar anders gaan we toch. Dan betalen we ieder 55 euro meer (voor Westerse begrippen niet veel, maar voor Chinese begrippen teveel geld...). Maar nogmaals, deze kans mogen we niet laten gaan... Momenteel liggen onze paspoorten dus op de travelagency aangezien je dus een ander permit nodig hebt om Lhasa uit te mogen... Ik kan echt niet benadrukken hoezeer ik uitkijk naar deze tour! Ow, en uiteraard gaat er een gids en chauffeur mee!

Morgen dus ons laatste dagje in Lhasa. Nog 2 tempels staan op het programma. Onder andere het Potala Paleis dus! Meer kunnen we overigens ook niet doen... Alhoewel ik niet meer ziek ben, is de hoogte wel te merken. Maar dat zou raar zijn als dat niet zo zou zijn. Alle buitenlanders lopen te zweve hier. Je voelt je af en toe duizelig of hebt hartkloppingen. Bovendien ben je gewoon buitenadem na een enkele inspanning. Na een trap te hebben opgelopen loop je serieus 5 minuten uit te hijgen. Maar goed, dat is niet gevaarlijk. Sterker nog, dat hoort erbij en is goed te doen... Ik voel me helemaal fantastisch hier tussen deze geweldige cultuur! Iedereen om kledingdracht om je heen. Alles ademt de Tibetaanse cultuur... En dat te beseffen dat dit nog maar het begin is... Lhasa schijnt niets te zijn vergeleken met de tour!Kom maar op, ik ben er klaar voor! 

Wensdag 18 juli 2007, 13.30 uur

Tsja, ik heb geloof ik nog wat in te halen... Dus deze dus de laatste verhaaltjes uit China..! Xi'an was tof. We kwamen er helemaal gebroken aan vanwege de hard-seat-treinrit (echt nooit nooit meer!). De hele middag dus lekker bijgeslapen :-) S'avonds zijn we naar de Bell- en Drumtower geweest. Het zijn de best bewaarde towers uit heel China, dus ze waren zeker mooi! Nog wat mooie foto's daar kunnen schieten met de ondergaande zon en een vlieger. Na een stukje gelopen te hebben kwamen we bij een 400 jaar oud huis aan. Zag er super interessant uit, dus wij naar binnen. Kwamen daar 2 franse jongens tegen en met z'n 4-en kregen we helemaal een rondleiding. Was zeker even leuk! Is weer eens iets anders dan de tempels ;-) Die jongens nog onze plattegrond afgestaan omdat ze wilde weten waar wij onze tour van de volgende dag hadden geboekt. 'Ach, wij vinden zo de weg terug, het is niet zo ver weg...' Helaas werd dat een teurgweg van anderhalf uur i.p.v 10 minuten... De volgende dag stonden de fransen er wel, dus het scheelde dat ze onze plattegrond in ieder geval gebruikt hadden! Wij hadden uiteraard wijs onze mond gehouden over de vorige avond...

Die woensdag dus een tour gedaan. Erg frustrerend dat we eerst langs 2 fabrieken gingen. Ze zeggen dat het niet in het programma zit, maar ze droppen je er wel. De eerste was een zijdefabriek en de andere iets over het maken van de tarracotta warriors. Marit en ik hebben er weinig van gezien, maar heerlijk in het zonnetje gezeten :-) Vervolgens door naar een bamboe dorp van 6000! jaar oud. Serieus, dat was zo indrukwekkend! Weer eens iets heel wat anders dan wat je normaal in China ziet! Na de lunch was het eindelijk tijd voor de terracotta wariors. Nou moet ik gelijk toegeven dat ik superblij was om het gezien te hebben, maar het viel me wel een beetje tegen... Er zijn dus 3 delen. Pit 1 is het grootst. Verwachts niets ondergronds; ze hebben er gewoon een heel groot dak boven gebouwd, het leek net een basketbalstadium. Verder waren bij alle strijdens vernietigd... In pit 2 en 3 herkende je de terracotta strijders helemaal niet meer... Dat waren gewoon diepe gaten met een kleine brokken terracotta... Nogmaals, het was een kleine tegenvaller, maar ik ben ontzetten blij het gezien te hebben. De tour eindigde bij een oud spa-resort van de vroegere keizers. Het leek een beetje op het summerpalace in Beijing wat destijds ontzettend vele indruk maakte. Het was een goed einde van de tour!

S'avonds zijn Marit en ik nog over de stadmuur van Xi'an gaan lopen. Er staat dus rond het hele centrum van Xi'an een stadmuur van totaal 14 kilometer lang. S'avonds waren we bijna alleen... En daar loop je dan... Wat een machtig gevoel. Het is donker, het enige licht wat er schijnt komt van de rode lampionnen... Zo ontzettend mooi!

Donderdag zijn we met de trein vertrokken naar Chengdu. Gelukkig dit keer een hardsleeper! De reis duurde 17 uur, maar had zo nog eens 10 uur kunnen duren voor mij. Ik heb heerlijk gelezen, naar buiten gekeken en naar muziek geluisterd. Ach, af en toe kan ik heerlijk genieten van die rust! Zeker omdat we zo haastig hebben gereisd de afgelopen 2 weken!

In Chengdu aangekomen werden we opgehaald door ons hostel. Supergoed geregeld. Het hostel was fijn. Het heette Sim's Cozy Guesthouse en we hebben er heelijk kunnen relaxen!

De dag van aankomst zijn we de stad doorgelopen op zoek naar informatie over Tibet. Veel gevonden en uiteindelijk gekozen om het bij Sam's Guesthouse te boeken. Die leek de meeste informatie te kunnen geven! S'avonds met Marcus, Marcus en Ane afgesproken om de tour door te bespreken. Nou, toen kwamen we er dus achter dat Ane's visum was verlopen en dat nog een week zou duren. Helaas konden we de Tibet-tour dus niet samen maken...

Op zaterdag zijn we naar de reuzenpanda's geweest. In Chengdu hebben ze een ontzettend mooi park nagebouwd. Het ligt in de bergen en is supergroot. Echt goed geregeld. Met een gids zijn we het park rondgelopen. Hij wist precies waar de panda's zaten. En ja, ze zijn echt zo schattig als op de plaatjes, ongelovelijk... En ontzettend speels en lui tegelijkertijd. De ene helft lag te slapen in bomen (dat wist ik ook niet, dat panda's daar slapen!). De andere helft was goed aan het spelen. Wat ze dan doen? Ze gaan op elkaar liggen en proberen elkaar naar beneden te duwen, de greppel in. Bij 1 stelletje lukte dat ook wat een hilarisch beeld opleverde! Tot slot nog rode panda's gezien en een kleintje van 10 dagen oud... Helemaal kaal nog, zo lelijk, maar zo schattig!

Zondag heb ik werkelijk waar de hele dag gehangen. Had een mooi boek gevonden in het hostel van Karel Glastra van Loon en heb het die dag uitgelezen. Heerlijk zo dat niets doen en relaxen! S'avonds en de avond ervoor overigens ook met Ane afgesproken. Marcus en Marcus waren op een trip, maar Ane mocht Chengdu niet uit vanwege haar verlopen visum...

Maandag was echt leuk! Marit en ik hadden ons ingeschreven voor een Chinese kookcursus! Eindelijk alle dingen geleerd die we zo lekker vinden hier! Het was een prive-les, dus we maakte overal de vergatarisch variant van, hihi. Ja, dat wordt een Chinees etentje bij mij thuis ;-)

Dat waren de laatste verhaaltjes uti China! Tibet mag dan wel bij China horen, maar in mijn ogen is het een totaal ander land. Daar binnenkort verhalen over!

Chengdu, zaterdag 14 juli 2007, 22.15 uur

Tsja. Tibet. Stiekem de reden waarom ik naar China kwam. Het werd allemaal ineens een stuk moeilijk dan gedacht... Wat is er gebeurt dan? Nou... afgelopen april hebben een aantal Amerikanen de situatie behoorlijk moeilijk gemaakt. Ze besloten te protesteren over het land versus China en verbrandde daar zelfs de Chinese vlag bij... Tot overmaat van ramp hebben ze de filmpjes op YouTube gezet... Het is een tijd lang niet mogelijk geweet om naar Tibet te reizen, maar momenteel zijn de grenzen gedeeltelijk open... Wat is ons plan?

Dinsdag 17 juli vliegen we van Chengdu naar Lhasa (hoofdstad Tibet). Het was helaas echt niet mogelijk om een treinticket te boeken. Vanwege de situatie hebben ze minder treinen laten rijden en zit de trein de komende 23 dagen vol. Echt geen geen mogelijk dus. Wat overigens superjammer is aangezien de rit fenomenaal blijkt te zijn... Het is helaas niet anders. Lhasa ligt op 3500 meter. Gelijk in het hoogteiekte gebied dus (dat is vanaf 3000 meter). Belangrijk is om 2 dagen te acclimatiseren aan de minder zuurstofarme lucht. Dat gaan Marit en ik ook absoluut doen. Je mag totaal geen inspanning leveren, dus gewoon lezen en slapen, hihi. Dag 3 en 4 gaan we zelf Lhasa bekijken. Dat is prima te doen aangezien iedereen dat doet. Aanvankelijk was het idee om met Marcus, Marcus en Anne een jeeptour te doen. Alle tours door Tibet worden per jeep gedaan. 5 mensen in een jeep is echt het maximale (zeker met onze bagage ;-)). Toen kwam er ineens een probleem. Anne haar visum bleek om 1 of andere rare reden niet meer geldig te zijn. Eigenlijk moest ze 500 euro betalen, maar daar hebben ze zich gelukkig uit kunnen lullen. Feit is wel dat ze haar paspoort pas woensdag terugkrijgt, dan de permit naar Tibet moet regelen en dus op z'n vroegst zaterdag kan vertrekken (over een week dus!). Helaas kunnen Marit en ik daar niet opwachten. Het zou betekenen dat we dan voor heel Nepal maar 4 dagen hebben. En dat willen we simpelweg niet. Bovendien zouden we dan nog een week in Chengdu vast zitten. We balen er allemaal enorm van, maar het is helaas niet anders... Marit en ik zullen dus nu met 2 andere toeristen worden geplaatst. Ach, zal ook wel gezellig worden.

De jeeptour gaat 5 dagen duren. We komen langs de grootste steden en de grootste kloosters. Als toppunt rijden we naar het Mount Everest Base Camp. Die tocht schijnt zooo bijzonder te zijn. Ik kijk er dan ook zeer naar uit! Op het base camp zullen we waarschijnlijk 2 nachten slapen en een trekking maken van 2 dagen. Echt superbijzonder. Ow, het base camp ligt overigens op 5500 meter! Hopelijk krijgen we geen last van hoogteziekte. We doen er in ieder geval alles aan om het te voorkomen. Zowiezo zullen we een dag voor vertrek beginnen met medicijnen en nemen we zuurstof mee. Op alles moet voorbereid zijn. Maar gelukkig is er ook een gids bij die er alles over weet. Dus geen zorgen maken!

Binnenkort de verhalen van Xi'an en Chengdu! (had ik gisteren helemaal getypt, maar de computer besloot ermee op te houden, grrr!). Veel liefs!

Xi'an, 11 juli 2007, 23.30 uur

Het eiland was geweldig. De eerste dag hebben we gewoon een beetje gelopen. Nouja, een beetje... Marit en ik raken nogal vaak de weg kwijt... Ja, zelfs op zo'm klein eilandje, hihi! Ach, het was een mooie loop van 2 1/2 uur tussen de bergen en het bos met de zee op de achtergrond! Het hotel was alleen verschrikkelijk. Echt we troffen het niet... Bij binnekomst lag er een dode kakkerlak op de grond (de eerste van de hele 7 maanden tot nu toe!!) en stonk de kamer ontzettend naar vocht. Daar kwam nog bovenop dat het stikte van de muggen en beesten en dat onze badkamerdeur elke keer op miraculeuze wijze op slot ging. We konden er serieus niet in, dat ding sloot zich vanzelf... Wij dus elke keer de schoonmakers halen en die vertelde ons dat we de deur niet op slot moesten doen... Maar, dat deden we ook niet! Je kunt je denk ik wel voorstellen dat Marit en ik de volgende twee nachten in een ander hotel hebben geslapen. Wat overigens onwijs luxe was, aan het strand lag en voor dezelfde prijs! He, afgedongen van 88 euro naar 16 euro. Best netjes toch ;-) De dagen op Putuo Shan waren heerlijk. We hebben voornamelijk trails gelopen. Overal waar je kijkt zie je kleine tempeltjes en kloosters. Er waren geloof ik 88 boedhistische kloosters op het eiland waarvan de meeste vrouwelijk waren. Ik heb enorm genoten, maar moet toegeven dat Wutei Shan mooier was. China kent dus 4 heilige boedhistische bergen. Voorgenoemde zijn er dus twee van. In mei ben ik met m'n moeder bij Wutei Shan geweest. Deze berg was veel groter en de tempels waren indrukwekkender. Maar toch heb ik heerlijk genoten van dit eiland hoor :-)

De laatste dag op Putuo Shan vertrokken Marit en ik met de nachtboot naar het megastad Shanghai. De reis duurde 14 uur, maar ik heb er letterlijk 13 van geslapen. Om 5 uur sliep ik al en een half uur voor aankomst (half 7...) werd ik pas wakker. Wow, dat ging snel :-)

Vanaf de haven in een taxi gestapt. We hadden echt geen idee waar we waren... Nou, dat bleek ver uit de stad te zijn... Wel 40 minuten ofzo in de taxi gezeten. Moesten iets van 9 euro betalen en dat is voor Chinese begrippen echt veel. Deed een beetje pijn in onze portomonne, maar we waren al lang al blij dat we levend de taxi uit waren gekomen. Serieus, onze taxichauffeur had iets teveel computerspelletjes gespeeld. Hij reed 1 keer recht op een andere auto af, negeerde alle rode stoplichten en als klap op de vuurpijl ging hij ineens remmen op de snelweg. Achter ons botste een andere auto op een politieauto. Oeps... Maar onze taxichauffeur reed gewoon verder alsof er niets aan de hand was...

Shanghai was totaal anders dan ik verwacht had. We werden bij ons hostel gedropt, maar die bleek vol te zitten. Wel konden we onze tassen er bergen en om 12 uur terugkomen voor het geval er iemand uitgecheckt was... Nou dat bleek dus niet zo te zijn en na wat rondgebeld te hebben vertrokken we in de middag naar Summerhotel. Echt supergoed geregeld daar. Terug naar de stad. Tsja, wat kan ik erover zeggen... Ik had totaal iets anders verwacht. Shanghai is helemaal niet zo druk en groot. Of komt dat omdat we ondertussen al teveel grote steden gezien hebben? We hebben er in ieder geval 2 1/2 dag doorgebracht. We hebben onder andere even met Robert een drankje gedronken die ook aan ons programma meedeed in Beijing. Altijd leuk zo die kenissen door heel China! In Shanghai hebben we de gebruikelijke digen gezien: the bund, old town, Oriental Pearl Tower etc. Was leuk, maar zal niet snel teruggaan.

En toen begon de hel... We moesten van Shanghai naar Xi'an... Met de trein... 16 uur. Op zich niet zo erg, maar het probleem was dat ze geen sleepers meer hadden, alleen hardseats. Ach, gewoon proberen dachten Marit en ik... Nou serieus, nooit meer! Die stoelen waren zooo smal. En dan ook nog eens met z'n 6-en in zo'n zitje... Verder stonden er allemaal Chinezen in het gangpad omdat ze geen geld hadden voor een zitkaartje. We waren serieus met z'n 100'en op de stoelen er er stonden zo'n 50 mensen met bagage in het gangpad. Dat betekend dus 150 mensen in 1 coupe... S'nachts gingen de lichten uiteraard niet uit en iedereen bleef gezellig doorkletsen. De Chinezen vonden het zo wonderbaarlijk dat er twee westerlingen in de trein zaten dat binnen no time de hele trein wist wie we waren. En uiteraard kwam iedereen even kijken. Niet om te praten, maar om te kijken... Haha... En dan blijven ze je gewoon aanstaren met z'm 20-en... Nou het werd helemaal feest toen ik mn lenzen probeerde uit te doen. Serieus, 10 chinese koppen om me heen, echt op 2 cm afstand, iedereen me aanstarend... Wow, je hebt nog steeds blauwe ogen zonder lenzen... Na een paar uur was ik het goed zat, maar er is niets wat je kunt doen. Al met al heb ik dus geen oog dicht gedaan. Zelfs in een bus of vliegtuig slaap je beter. Dan kan je stoel tenminste naar achteren en heb je nog een klein beetje ruimte... Hihi. Nou ja, het was een nieuwe ervaring laten we maar zeggen... Ehm, misschien moet ik toegeven dat we bij aankomst in Xi'an eerst 4 uur zijn gaan bijslapen... Verhalen uit Xi'an zet ik binnenkort online! We vertrekken in ieder geval morgen dus naar Chendgu. De laatste stop voor Tibet... Vanwege de demonstarties afgelopen april zijn er momenteel strenge restricties. Pas in Chengdu weten we precies hoe en wat. Zeker is dat Marit en ik een tour gaan boeken omdat backpacken in Tibet momenteel onmogelijk schijnt te zijn. We'll see. Ik laat het jullie weten! Waarschijnlijk wordt het een tour met z'n 5-en samen met Ane, Marcus en Marcus. Maarja, we weten allemaal nog niet hoe het gaat lopen. Eerst maar eens die trein halen morgen! 

Hangzhou, 3 juli 2007

Ja, daar zijn we dan. Op pad. Onderweg. Verder naar onze eindbestemming.... Wat is dat raar. Maar tegelijkertijd zo goed.

Zaterdagmiddag vertrokken we. Om 1 uur stond de taxi voor de deur. Na afscheid te hebben genomen van roommate Linda en van Nina, ging de deur dicht en reden we met iets teveel bagage naar het centrum van Zhuhai, Gongbei. In Gongbei moesten we eerst even onze foto's ophalen :-) Voor de oplettende lezer: ja onze 'bruidsfoto's' van de shoot van vorige week. Serieus, die foto's zijn zoooo mooi geworden :-) We hebben ze digitaal op cd meegekregen. Zodra ik een computer heb met cdspeler load ik ze uiteraard op! Na afscheid genomen te hebben van een aantal studentjes waren we op weg naar Zhongshan. Een klein uurtje maar. Vanaf daar een taxi naar het huis van Sara genomen om vervolgens door te gaan naar onze graduation ceremony :-) En jawel, ik heb nu officieel m'n TEFL diploma. En ja, dat betekend dat ik over de hele wereld engelse les mag geven! Als ik het even zat ben in Nederland gaat 'ie inderdaad zeker van pas komen :-D Het feestje was een beetje saai. Behoorlijk saai eerlijk gezegd. Iedereen was er wel, maar het zakte een beetje in. Kwam doordat het te vroeg begon (18.00 uur). S'avonds met z'n allen nog uitgeweest. Eerst naar club 33 1/2 waar we niet langer dan 4 minuten zijn geweest. We eindigden in IN-club. Was wel goed geregeld daar. Heb met Maria en Troels het Chinese drinkspelletje gespeeld waar we alledrie behoorlijk dronken van zijn geworden. Ik leer het jullie wel een keertje in Nederland :-) Toen iedereen de club uit was rende Marit en ik nog even naar binnen met Solero (coordinator van de schoolplaatsingen, was overgekomen uit Beijing). Aangezien er een paal stond en ik nog nooit m'n paaldanskunsten heb vertoond (nee, ook niet op pinkpop vorig jaar! dat was ik niet..!) konden we het niet laten... Haha, de Chinezen gingen helemaal uit hun dak. Tientallen flitsen later en na teveel handjes te hebben geschud sloten Marit en ik ons aan bij de groep. Nog even rondgehangen in Kiss Club en Friends Bar en uiteindelijk terug naar huis... Nouja, naar Sara's huis. Helaas een korte nacht gemaakt (3 uurtjes) omdat we zondag ons vliegtuig moesten halen naar Hangzhou... Om 9 uur vertrokken we vanaf Sara en om 10 uur zaten we in de bus op weg naar het vliegveld in Guangzhou. We waren echt f*cking 5 uur te vroeg, maar dat was om een reden... We hadden namelijk iets teveel spullen... Nogal ietsje veels teveel... We hadden geen idee hoeveel extra, maar het was zwaar... We overwogen nog om alles mee te slepen, maar bezweken uiteindelijk toch voor China Post. Marit en ik hadden allebei een doos vol. Na het wegen van de dozen, snapte we waren die backpacks zo zwaar waren... Ehm, Marit heeft 16,5 kilo aan spullen opgestuurd en ik 13,5 kilo... En toen we gingen inchecken bleken onze backpacks nog steeds te zwaar te zijn. Marit had 25 kilo, ik had 22 kilo. Ehm, we dachten dus serieus dat we met 40 kilo spullen konden rondlopen... Marit had zelfs 3 stuks handbagage en een totaal van 50 kilo... Dat is toch te gek voor woorden... Ik wist echt echt niet dat het zoooveel was... Nouja, het erge is dat ik bijna alleen boeken heb opgestuurd. Kleding is echt minimaal. Het zijn de boeken die zo zwaar wegen, m'n matje en m'n dvd's. Hihi, de man bij China Post ging controleren wat er allemaal in zat, maar zag niet dat er dvd's in zaten :-) Dat betekend dat mijn box van de gilmmore girls (52 dvd's!) onderweg naar huis is, hihi! Samen met nog ehm teveel andere dvd's als Ocean's 13, Pirates 3 en Shrek 3. En dat is uiteraard niet alles. Ik ben zoooo blij dat het onderweg naar huis is. Het mag dan wel wat gekost hebben, maar dit is goed te vertrouwen. De man sprak engels en mijn pakketje wordt over 2 weken thuis bezorgd :-)

De vlucht ging goed. Wel veel turbulentie, maar we hebben het overleefd ;-) In Hangzhou aangekomen was het uiteraard al donker... Uit de bus kwam er een man uitgelopen die ons naar een hostel leidde. We dachten dat het wel ok was, maar die mensen waren echt raar... We hebben er 2 nachten geslapen en hebben vanochtend uitgecheckt om naar een ander hostel te gaan. Hangzhou is mooi, maar niet zo mooi als elke Chinees en de Lonely Planet zegt (if there is paradise in heaven, hangzhou must be it...). Hangzhou ligt aan een groot meer (3 km lang en 3 km breed). Daaromheen staan bergen en ligt een mooie natuur. De eerste dag hadden we besteed aan sightseeing. Hebben een tempel gezien, zijn naar het thee-museum geweest en veel meer andere dingen. Was leuk, maar niet heel bijzonder. Vandaag hebben we fietsen gehuurd om een rondje meer te fietsen. Het is hier helemaal niet Chinees. Het lijkt net Texel of een andere kustplaats. Wel mooi, maar zo onwerkelijk om dit in China te zien. Hebben de middag gechild in een theehuisje in het bos. Supermooi uiteraard. Ow, en nog het museum bezocht van Traditionele Chinese Medicijnen.

Morgenochtend gaan we weer verder. Onderweg naar Putuoshan. Het is een monnikeneiland met een heilige boedhistische berg (er staan maar 4 heilige bergen in China). Superveel zin in uiteraard!

Tot de volgende blog enzo. Zal waarschijnlijk wel in Shanghai zijn aangezien ik geen internet verwacht bij de monniken!

Zhuhai, 29 juni 2007, 12.15 uur

Over 45 minuten staat de taxi klaar. Het is zover. We verlaten Zhuhai en onze studenten. Het is tijd om verder te gaan...

Met gemengde gevoelen schrijf ik dit bericht. Ik heb een geweldige tijd hier gehad. Het lesgeven en de studenten waren geweldig. Bijzonder te noemen zelf. Zij zijn het die mij deze mooie tijd hebben gegeven. En toch is het klaar. Ik ben er klaar voor om verder te reizen. Het is goed zo.

Vanavond hebben we onze graduation ceremony in Zhongshan. We blijven daar slapen er vertrekken morgen met vluchtnummer 5216 naar Hangzhou.

Ik beloof dat ik binnenkort de verhalen online zet van afgelopen week. Het was een heftige, maar mooie week. Uiteraard ook de verhalen van mijn laatste avond dan... Ik moest eraan geloven... Ik heb 6 uur lang in de KTV gezeten. Ja, dat staat voor karaoke ;-)

Nu nog de laatste dingetjes inpakken :-)

Tot snel vanaf een andere locatie of tot over 5 weken in Nederland!

Na jarenlang onderzoek is de lang verdwenen mummie van de Egyptische koningin Hatsjepsoet geidentificeerd. Dat heeft het Egyptisch museum Zahi Hawass in Cairo wereldkundig gemaakt.

De vondst wordt gezien als de belangrijkste sinds grafdelvers de laatste rustplaats ontdekten van Toetanchamon. De mummie van de koningin werd al in 1903 gevonden in een kleine tombe in de Vallei der Koningen in Luxor. Al die tijd is er gesteggeld over de identiteit.

In het graf lag nog een mummie. Dat was van de verpleegster van koningin Hatsjepsoet. Het kan zijn dat de mummie van Hatsjepsoet in de tombe van haar verpleegster is verborgen om die te beschermen tegen haar opvolger en stiefzoon Toetmosis III, die alles wat aan de overleden koningin deed denken vernietigde.

Zhuhai, maandag 25 juni 2007, 21.45 uur

Afgelopen vrijdag waren Marit en ik in een gekke bui... We besloten bruidsfoto's te laten maken. Hihi, Toni en Sara (2 Duitse meisjes) hadden dit vorige week al gedaan. Marit had hun boekje gezien en was helemaal enthousiast geworden... Wij dus op zoek naar een bruidswinkel. Serieus, normaal kom je er zoooveel tegen. Samen met babywinkels en als je zoekt, loop je inderdaad uren te dwalen... Maar goed, na 2 uur dwalen hadden we een mooie winkel gevonden in Gongbei (het ondergrondse, supergrote shopparadijs in Zhuhai. Bekend in alle omliggende steden). Eerdere winkels waren te duur, maar deze was perfect. We werden in een taxi gezet en naar de fotostudio gereden. Bij aankomst uiteraard eerst de make-up in. Hihi, ze zijn 45 minuten bezig geweest met het smeren van foundation, eyeliner, poeder, oogschaduw, mascara en alle andere zooi. Het was uiteraard vreemd voor de Chinese meisjes om westerlingen op te maken (huh, je hebt blauwe ogen!), maar het resultaat was redelijk. Ik zou mezelf nooit zelf zo opmaken, maar voor de fotoshoot kon het er prima mee door. Toen de jurken uitzoeken. Marit en ik hadden allebei voor 'Chinese stijl' gekozen. Anders werd het wel heel erg bruidsachtig... Chinese jurken dus. Ik werd eerst in een witte jurk gehezen. Ze hebben ons serieus helemaal aangekleed en alles vastgespeld. Vervolgens door voor ons haar... M'n haar werd heel mooi opgestoken. Ook kwam er nephaar aan te pas om nog meer haar omhoog te kunnen steken. Bij Marit uiteraard ook. Hihi, was echt lachen. Ik kreeg een witte ketting om m'n voorhoofd en allerlei witte bloemen en uiteraard nepparels in m'n haar. Marit had een rode jurk aan en werd versierd met roze en rode bloemen. En tsja, toen waren we helemaal klaar voor de foto's... Daar stonden we dan in een Chinees decor met Chinese attributen, hihi. Marit en Mirella in de tuin, in de keuken, aan tafel. Spelen met muziekinstrumenten, een waaier vasthouden etc. De fotograaf was echt superlief. Hij kon precies wijs maken wat hij wilde en waar we moesten kijken. Uiteraard foto's samen en apart genomen. Dit ritueel herhaalde zich nog twee keer. Ik heb nog een rode en een blauze jurk aangehad. Natuurlijk veranderde ons haar bij elke jurk :-) Blauwe veerjes, kleine vlechtjes en rode bloemen... Marit was overigens gegaan voor de witte en groene jurk. Ook haar haar zat elke keer weer anders!

Vier uur later zaten we weer terug in de taxi, hihi. Zo, dat was me wel een middagje... We hebben onze foto's nog niet gezien. Vrijdag krijgen we ons boekje mee... Er staan in totaal 16 foto's in. Ik ben reuze benieuwd welke foto's ze hebben gebruikt. Het wordt trouwens zo'n onwijs dik boek. De foto's worden er ook ingedrukt. Ik hoop dat we de foto's ook digitaal op cd meekrijgen. Dan kan ik ze vrijdag al met jullie delen. Hihi, word vervolgd dus..! Maareh... hoe kun je je laatste China-week beter afsluiten dan met zo'n shoot..?!

Zhuhai, 25 juli 2007, 20.30 uur

Ik kom net terug uit Hong Qi. Dat is het dorpje wat dichtbij onze universiteit ligt. Ik moest mijn foto's weer eens op cd laten branden. Terwijl ik aan het wachten was, besloot ik even rond te gaan lopen. En zo belande ik in de brillenwinkel een straatje verderop... Tsja, het moest er nu toch echt van komen. Afgelopen zaterdag ben ik serieus heel Zhuhai doorgereden op zoek naar brillenwinkels. Mijn studentjes hadden me een aantal tips gegeven, maar het was allemaal drie keer niets... Die zaterdag resulteerde in een onzin-dag waarin ik gedurende 6 uur heb gelopen en gezocht. En nu stond ik hier in ons eigen 'dorpje'. Een aantal zeer leuke monturen. Een zwarte bril heb ik al, dus die viel af. Het fijne is dat de brillen hier allemaal vrij smal zijn. En dat komt goed uit aangezien mijn hoofd vrij smal is en de brillen in Nederland altijd te breed zijn voor mijn hoofd. Mijn huidige bril viel zelfs elke keer op de grond als ik bukte... Het montuur wat ik in Hong Qi vond, was echt leuk. Ik kon zelfs niet kiezen en geloof me; dat is bijzonder. In Nederland vond ik namelijk niets leuk, hihi. Heb uiteindelijk gekozen voor een bruin montuur. Toen uiteraard m'n ogen opmeten. Eerst met lezen en daarna zonder lenzen. Ze hadden geen mooie electrische oogmeetapparatuur, maar het ging gewoon met het 'brilletje'. Glaasjes erin schuiven en lezen maar. Tenminste... ze gebruiken hier geen letters. Ze hebben een soort van 'E' die ze allerlei kanten opdraaien. Je moet met je vinger aanwijzen welke kant 'ie op staat. Hihi, echt grappig. Ze kwam precies uit op mijn huidige sterkte, zonder dat ik er iets van moest zeggen. Wow! En tsja, toen moest ik wijsmaken in het Chinees dat ik weinig tijd had en zaterdag al vertrek. Ze snapte er serieus niets van... En toen ineens stond daar een meisje in de winkel die engels sprak :-) Ze ging even vertalen en kwam toen met de mededeling: 'geen probleem, je bril is al over een half uurtje klaar...'. Haha, een half uur! Ik dus weer terug om m'n foto-cd's te halen en boodschapjes gedaan. En voila, daar zit ik nu met een supermooie nieuwe bril. Ow, en dat trouwens voor 19 euro in totaal... Hihi en ja, dat is inclusief dunne glazen, ontspiegeling en brillenkoker!

Maar... het verhaal is nog niet afgelopen... Ook ging ik even langs een telefoonwinkel om mijn telefoon te laten maken. Hij viel namelijk steeds uit, superirritant. Laatst besloot m'n telefoon zelfs helemaal niet meer aan te gaan. Ik dus naar de telefoonwinkel... Daar trekken ze echt dat hele ding uit elkaar. Serieus, ik wist niet dat er zoooveel kleine onderdelen in zaten... De man pakt vervolgens een soldeerbout, plakt een aantal dingetjes aan elkaar en zet de telefoon weer in elkaar. Klaar. Hij doet het weer. Of ik 10 RMB wilde betalen. 1 euro dus. Ik kon zelfs nog over de prijs onderhandelen. Haha, nou ik vond 1 euro een prima prijs :-) Ongelovelijk toch... In Nederland kun je beter een nieuwe telefoon kopen als 'ie stuk is en hier laat je 'm maken voor 1 euro...

Soms hou je gewoon echt van China...

Zhuhai, 14 juni 2007

Ons lokale 'donkere punkhol' is sinds kort ook ontdekt door de belangrijkste krant van China...

http://www.shanghaidaily.com/sp/article/2007/200706/20070607/article_318675.htm

Zhuhai, 11 juni 2007, 12.00 uur

Vandaag is het weer maandag. Weekend achter de rug. Was overigens wel weer een leuk weekend. Vrijdag ben ik 'even' naar Macau geweest. Het is geweldig dat je de grens naar Macau moet oversteken via Zhuhai. Hihi, ben eerlijk gezegd zooo blij met mijn plaatsing in Zhuhai :-) De rij naar Macau viel mee. Slechts 1 uur moest ik wachten om binnen te komen. Hoe het in z'n werk gaat?! Nou... In de hal staan een stuk of 20 rijen. Een aantal rijen zijn speciaal voor inwoners van Macau, andere voor Chinezen en tot slot is er de 'buitenlanders-rij'. En ja, die duurt uiteraard het langst... Je moet in de eerste rij formulieren invullen. Je persoonlijke gegevens, je reden om naar Macau te gaan etc. Bij de balie wordt je paspoort gescant en krijg je een stempel. Als je denkt alles gehad te hebben, heb je het mis. Je moet namelijk in een nieuwe rij gaan staan (uiteraard moet je eerst de tassen-scan door...). Daar wordt je paspoort nogmaals gecheckt en krijg je weer een nieuwe stempel. Pas dan sta je in Macau. De weg terug gaat meestal iets sneller. Maar... vrijdag besloten ze iedereen drie-dubbel te checken. Of eerlijk gezegt... alleen de donkere mensen. Ongelovelijk hoe erg Chinezen kunnen discrimineren... Bij al deze mensen werd hun paspoort afgepakt (je bent niet de persoon op de foto). Als je denkt dat discriminatie hier niet voorkomt heb je het mis (zo zei een student laatst tegen me: bruin worden wordt beschouwd als heel lelijk hier. Ik vroeg: en hoe zit het dan met donkere mensen? Antwoord: tsja, die zijn altijd allemaal lelijk...). Gevolg was in ieder geval dat ik 2 uur in de rij heb gestaan terwijl de rij bestond uit 15 mensen... Tsja, je leert om geduld te krijgen in China... En je leert dat het normaal is om altijd iedereen te checken (ik bedoel: 4 stempels in je paspoort voor een dagje Macau is toch ongelovelijk? Kun je je voorstellen: ga je een dagje naar Maastricht, moet je zo'n ontrole door...).

Macau was in ieder geval leuk. Ik ging eerlijk gezegd alleen even boodschappen doen. Ik had beloofd om zaterdagavond voor Kim en Marit te koken in Zhongshan (Kim heeft een oven!!). En tsja, in deze supermakrt vond ik niet alleen cannelloni, maar ook goede pasta-sausen, parmezaanse kaas, room, boter, spumente! etc. Toen ik ook mascerpone zag liggen, maakt mijn hart een sprongetje... Mascerpone betekend tiramisu. Tenminste... als ze lange vingers verkopen... Ik langs alle schappen... Niets kunnen vinden. Nog een rondje. En ineens... daar lagen Italiaanse lange vingers! Whaaaaaaahhh! (wist je trouwens dat lange vingers in het engels 'lady fingers' heten?). Dat werd tiramisu :-) Bij de uitgang liep ik echter langs een bakker. Een ECHTE bakker. Wauw. Een bakker in China met normaal brood? Ik ging helemaal los. Superlekker zuurdesem brood kunnen vinden en... chocolade-croissantjes! Hihi, zelfs betere dan ik ooit in Frankrijk heb gegeten. Echt, je leert gelukkig te zijn met de kleinste dingen :-)

Zaterdag naar Kim toe. We hadden afgesproken bij de grote mall DaFuYuan. Vanaf daar met z'n 4-en (we kwamen Julie onderweg tegen. De wereld is klein in China...) naar het ziekenhuis voor de beste voet-massage in town. We werden in een kamer gedropt met 4 luxe stoelen (en uiteraard een tv...). Tien minuten later hadden we een schaaltje vers fruit en Chinese kruidenthee. De massage duurde anderhalf uur. Tsja, dat zijn de dingen die je gaat missen ;-)

Om een uurtje of 6 kwamen we eindelijk bij Kim aan. Ik besloot direct te beginnen aan de maaltijd. Ik wilde tenslotte brood bakken, tiramisu maken, bruschetta en cannelloni met gegrilde paprika. En tsja, dat was best een werk... Marit en Kim hebben namelijk helemaal niets gedaan, dus het was een klus voor mezelf. Wat ik stiekem heerlijk vond ;-) Alleen slagroom kloppen met een vork duurt uuuuuren... Maar het was gelukt :-) Twee uur later stonden het brood en de cannelloni in de oven en de tiramisu en de bruschetta in de koelkast! Serieus... het was zoooo lekker. Als je 6 maanden alleen op rijst en groenten leeft, was dit werkelijk waar geweldig! Hihi, Kim en Marit wisten niet waar ze het vandaan moesten halen. Echt zooooveel gegeten..! En belief me... zo'n maaltijd valt zwaar als je gewend bent aan elke dag rijst...

De avond zijn we naar Skyrose gegaan. Een klein cafeetje in Zhongshan. Supergezellig. Frans ingericht en vriendelijke bediening. We moesten van Kim de long island istea deel 1, 2 en 3 uitproberen. Geen idee waarom ze drie delen hebben... Er zit alleen maar meer alcohol in de laatste 2... Nou ja. Het was een gezellig avond. Later die nacht zijn we nog naar een club gegaan waar we Helle, Signe, Sebastian, Martin, Anne en Maria tegenkwamen. Leuk om iedereen weer te zien :-)

Zondagavond weer teruggekomen. Vanochtend alweer een les gegeven. Tijd gaat hard... Deze week heb ik veeeel lessen. Volgende week ook redelijk veel. De derde week moet ik examens voorbereiden en afleggen. Dan is het gedaan met Zhuhai. En eerlijk gezegd ben ik daar ook wel aan toe. Eerder voelde ik me hier thuis. Geweldig het reizen en de mensen hier. Sinds mijn moeder is langgeweest ben ik echter weer naar beneden getrokken. terug naar de realiteit. En dat is goed. In drie weken kan ik mijn China-periode afsluiten. Ik ben klaar om deze periode af te sluiten, een maandje verder te gaan reizen om vervolgens terug naar huis te komen. De maand dat Marit en ik trouwens gaan reizen zal mooi worden. Ik heb daar zoooo veel zin in! Als je nieuwsgierig bent waar we heen gaan, moet je even onder 'reis-schema' kijken. Nou goed... binnenkort weer meer update-jes! 

Zhuhai, 6 juni 2007

Jaaaa! Mirella heeft er een heel mooi neefje bij :-)

Hij mag dan wel al 2 maanden oud zijn, maar de eerste foto's heb ik eindelijk ontvangen! Hier Martin samen met zijn zusje Florine. Dat wordt snel naar Belgie als ik in Nederland terug ben! Klik op de link hieronder voor een foto'tje!

florine et martin

Letterlijk van www.lifehousemusic.com

Will you come to The Netherlands on your 'Who We Are' tour?

We are definetly trying to get overseas with this record, hopefully later this year or later next year.

Ik bedoel... hoe de f*ck kan het dat alleen Nederland genoemd wordt?! Dat moet toch een goed teken zijn...?!

Ps. Ja, de nieuwe cd is bijna uit. Ik weet het. Helaas zijn Zhuhai en Lifehouse een onbekende combinatie. 

Drie maal raden wat ik als eerste doe als ik thuiskom? En ehm, verder wil ik er niet over praten nee...

Zhuhai, 29 mei 2007, 22.22 uur

Tsja. Zondag is het dan zo ver. Dan vier ik mijn eerste verjaardag in China ;-) Nou.. ik ben benieuwd?! Wat ik ga doen?! Nou... mijn 'kids' hebben een trip georganiseerd. Hihi, we gaan kamperen op het mooiste eiland van Zhuhai (het is tenslotte de stad van de 1000 eilanden...). Zooo leuk dat ze dat georganiseerd hebben. En ja, ik heb het hier uiteraard over mijn klas A studentjes... We gaan twee dagen lang zwemmen, zonnen, hiken, bbq-en en kamperen. Zwemmen uietraard in t-shirt met broek (bikini kan echt niet..! dat had Marit al geprobeert en haar studenten daarmee geshockeerd...) en zonnen gaat uiteraard onder een paraplu met 'whitening-cream'... We gaan naar een eiland 2 uur varen vanaf Zhuhai (nog verder dan Hong Kong dus!). Dat gaat volgens mij een leuk weekend worden!

Ow, een aantal mensen hebben gevraagd hoe ze me kunnen bereiken op m'n verjaardag. Nou... op 1 van onderstaande manieren moet het lukken...

1)  Laat een berichtje achter op deze website

2) Je kunt me telefonisch bellen op: 00 86 13104721342

3) Een smsje sturen op bovenstaand nummer

4) Een smsje sturen naar m'n nederlandse nummer. Let dan wel op dan je 0031 ervoor zet, dus 0031651475145. Weet ook dat ik deze smsjes waarschijnlijk pas een paar dagen later lees

5) Me bellen op Skype (gebruikersnaam: simplyrel)

Ehm, dat was het wel geloof ik. Hoezo niet bereikbaar aan de andere kant van de wereld?!

Zhuhai, 22 mei 2007, 16.30 uur

Vier dagen regen. Vier dagen keiharde regen. Het valt hier met bakken uit de hemel. Non-stop. Als je dacht dat het in Nederland hard en lang kon regenen, moet je eens naar Zhuhai komen... Na een tropische week van elke dag 36 graden, besloten de wolken verkoeling te brengen. Iets te veel verkoeling... Alles staat hier blank. Het meertje aan ons appartement stroomt bijna over. De brug ligt bijna in het water... Misschien kun je je voorstellen dat er blubber en modder ontstaat na regen... Zeker als ze in het appartement naast je een nieuwe dormitory aant bouwen zijn. Veel zand wat ondertussen modder is geworden...

Gisteren was het te erg. Mijn allstars zijn al aardig wat modder gewend, maar om nou elke dag moddersokken en natte voeten te krijgen als je naar school loopt... Ow, en dan moeten we niet de spetters op je broek of blote benen vergeten als je een rokje draagt...

Vanochtend kwam daar de oplossing. Ik liep naar school, diep in gedachte welke weg me het minste modder zou bezorgen, toen ik het ineens zag! Ze hebben tegels neergelegd! Ze hebben een pad van tegels gemaakt! Wow! Ik had alleen nog maar de opgedroogde modder van gisteren aan mijn schoenen!

Vanmiddag liep ik vrolijk naar huis. Wetend dat als ik de weg van de 'tegels' koos ik vlekkeloos thuis zou komen... Nou, ik kan je vertellen... Ik was niet de enige die blij was met de nieuwe tegel-weg. Zoveel andere hebben er ook al op gelopen dat de tegels diep in de modder zijn gediept. Wanneer je er op gaat staan, zak je regelrecht 3 centimater de grond in. En tjsa, daar zat nog water... Gevolg is dat die modder dan omhoog spat. In plaats van vieze schoenen had ik dit keer moddervlekken ter hoogte van mijn knieen toen ik thuis kwam... Ach, voor de verandering...

Ik moet overigens wel zeggen dat dit modder-gevoel en voornamelijk de modder-wegen, een hoog festivalgevoel aanroepen. Daar waar in Nederland iedereen zich klaarmaakt voor de festivals wordt ik elke keer herinnert aan dit gevoel (ja ik weet het! Pinkpop volgende week! En ja, ik weet ook wat voor geweldige line-up er dit jaar staat... Daar hoef ik niet constant aan herinnert te worden hoor ;-) Ow, maareh... van een ieder die gaat, verwacht ik wel een uitgebreid verslag hoor!). Festivalgevoel. Modder. Regen. Tsja, ik kan maar 1 ding zeggen: IK MIS M'N ROZE REGENLAARZEN!!

Heel wat mensen hebben moeite met het onthouden van mijn naam... Ik dacht dat ik daar redelijk overheen was in Nederland, maar in Beijing begon het gezeik weer van voren af aan. Tijdens onze lessen werd ik contstant voor Marit aangezien en zij voor mij. Zelfs op onze graduation kon onze lerares de namen niet uit elkaar houden. En nee, ik heet ook geen Marielle... Nou kan ik het nog begrijpen als je Chinees bent dat het soms lastis is. Zoals westerlingen alle Chinezen op elkaar vinden lijken (wat eerlijk gezegd totale onzin is), zijn Westerlingen voor Chinezen hetzelfde. Het probleem was echter dat we in Beijing leskregen van... Engelsen en Australiers... Tsja, dan hoort er weinig mis te gaan...

Op mijn universiteit hadden mijn leerlingen de eerste week grote moeite met het onthouden en voornamelijk het uitspreken van mijn naam. Ik reageerde op zo'n beetje alles wat begon met een m... Haha.

Als er nieuwe leraren op je school zijn, en voornamelijk als het foreigners zijn, kun je ervan uit gaan dat er veel over je gepraat wordt. Tsja, da's best moeilijk als je iemand's naam niet kan uitspreken (en ik stiekem mijn Chineze naam nog niet gemeld had, hihi). Gevolg?! Dan verzin je een bijnaam om over die persoon te praten. Ik heb dus net mijn bijnaam te horen gekregen. Hihi, ik vindt het geweldig wat ze verzonnen hebben. Wat een creativiteit. Komt ie dan... Mijn bijnaam was 326. Waarom? Nou... heel makkelijk... Zing het 'do-re-mi' even. Vergelijk dan de derde klank, vervolgens de tweede klank en als laatste de zesde klank met mijn naam. Voila. Daar staat 'ie dan. Haha. 326 dus..! Ow, enne wel in het Chinees he! San-Er-Leo dus!

Helaas moet ik je mijn Chineze naam nog even schuldig blijven. Ik mag 'm dan prima op dit toetsenbord Chinees kunnen schrijven, maar de website herkent het niet... Krijg ik allemaal minnetjes, plussen en accenten. Tsja, zo heet ik niet hoor ;-) Zal kijken als ik het binnenkort als plaatje kan toevoegen. Even geduld dus nog!

Maareh... je mag je ook nog gewoon 'rel noemen hoor. Hihi, daar reageer ik uiteindelijk nog het meest op ;-)

Zhuhai, 16 mei 2007, 23.00 uur

In maart hadden Daisy en ik een msn-gesprek. Beetje geinen. Beetje praten over modellenwerk. Beetje praten over modellenwerk in Azie... Tsja, zeggen Daisy en ik tegelijkertijd: 'Misschien kan Mirella langs agencies in Hong Kong gaan'. Dat is waar dit kleine verhaaltje is begonnen...

Mensen die mij kennen, weten dat ik altijd mijn woord houd. Ookal roep ik rare dingen, ik voer ze vaak ook uit. Zo gebeurde het dat Daisy haar foto's naar mij stuurde, waarna ik ze vervolgens in de plaatselijke fotozaak liet afdrukken. Ik shockeerde de werknemers met de foto van Daisy op de auto (ja die uit HNTM ;-)). Toen ik nog een keer langs moest gaan, durfde ik het niet een aantal andere foto's te laten afdrukken, haha!

Zhuhai, 15 mei 2007, 21.00 uur

Daar zat ze dan. Mirella. Terug in haar eigen kamertje in Zhuhai. Vol verhalen, nieuwe ervaringen en vooral vol fijne herinneringen. De afgelopen drie weken waren top voor dit meisje. Ze heeft prachtige dingen mogen zien, een mooie reis gemaakt samen met haar moeder.

Mijn eerste indruk van Hohhot is vies. Overal ligt afval op de straten. In elke steeg en winkel stinkt het naar afval. De mensen leven nog primitief. Wat een verschil met de andere plaatsen die ik tot nu toe gezien heb.

De dag na aankomst is gereserveert voor tempels. Doordat ik ondertussen zoveel tempels heb gezien, had ik verwacht dat deze weinig indruk zouden maken. Marit en ik hebben veel tempels in China gezien. De laatste keren hebben we er fotoshoots gehouden omdat ze allemaal op elkaar begonnen te lijken… Begrijp me niet verkeerd. Ik ben onder andere naar het Wijze Oosten gereisd om het boeddhisme van dichterbij te kunnen bekijken. Maar na 50 tempels heb je het idee wel een beetje door. Dacht ik tenminste. Mongolie is totaal anders. Duidelijk een andere tak van het geloof. Alles is veel kleurrijker. Veel opener. De mooiste tempels die ik tot nu toe heb gezien stonden in dat smerige, stinkende dorpje… De monikken zijn open en willen ons maar al te graag rondleiden. Zonder Engels of Chinees te spreken, praten we met onze handen en voeten. Dat is genoeg. We zien niet alleen de kleurige tempelscomplexen van binnen, maar worden ook rondgeleid door de huizen van deze bijzondere monikken. Ook de bidplaatsen in de slaapgelegenheden krijgen we openlijk te zien. Prachtig. Ik sta met mn mond open te kijken en besloot dit keer een fotoshoot van de tempel te maken ;-)

Naast het bezoeken van 2 tempels en een pagoda hebben we nog een rondje museum gedaan. Het was lastig te vinden, maar uiteindelijk werden we beloond met een uitgebreide collectie van Mongoolse gebruiken, Mongoolse geschiedenis, Mongoolse gebruiksvoorwerpen, opgezette skeletten van mamoeten en dinosauressen en de bekende nomadentent, de yurd. Vergeet niet dat alle informatie over de Mongoolse gebruiken en Mongoolse geschiedenis in het Chinees was. Ach, dat begrijp je toch wel?!

 Toen mijn moeder en ik dachten dat het museum moeilijk te vinden was, hadden we het mis. We hebben uren lopen zoeken naar de CITS (China International Travel Service), maar we konden er niet in slagen. Uiteindelijk maar besloten om een groooot luxe hotel in te gaan om te vragen. Laten die nou net een deal hebben met de CITS, haha! We hoeven niet lang na te denken. De tour voor morgen is geboekt. Je kunt toch geen nee zeggen tegen een perfect geregelde ‘grassland-trip’ als je in Binnen-Mongolie zit?! Ow, nog even voor de duidelijkheid… Binnen-Mongolie is een provincie van China. Het land Mongolie is een apart land wat aan de bovenkant verbonden is met de provincie. Alhoewel Binnen-Mongolie zijn eigen schrift en taal kent (staat gelijk aan de taal en het schrift van Mongolie) wil China de provincie niet loslaten. Beetje ingewikkeld verhaal. Komt een beetje overeen met Tibet en dat zegt genoeg denk ik…

 De volgende ochtend worden we al vroeg opgehaald. Samen met 2 Chinese toeristen, een gids die amper engels spreekt (maar ondertussen het beste engels wat ik tot nu toe in de provincie heb gehoord) en een chauffeur vertrekken we. Na een mooie rit van 2 uur komen we aan in Xilamuren. De enige ‘grassland’ die momentel open is voor bezoek. Van te voren werd ons al verteld dat de grasslands momenteels nog niet zo groen zijn. We zitten te vroeg in het seizoen, maar dat kan mijn moeder en mij weinig schelen. We zijn er nu toch. Het verbaast me dat de auto het trekt. We rijden een uur lang over onverharde wegen. Zand, wind, kleine riviertjes en vooral veel modder en keien later staat de stationwagen toch echt bij het kamp. Wie heeft een jeep nodig als zelfs grote bussen deze rit kunnen maken?!

Zodra we uit de auto stappen worden we verwelkomt door een Mongoolse familie. Ze zijn gekleed in traditionele klederdracht en zingen Mongoolse liederen. We krijgen een glas rijstewijn aangeboden. We nemen een slok, dippen onze handen in de likeur en wrijven over ons hoofdhoofd, spatten het naar de hemel en naar moeder aarde.

Ik neem de rust om even een stapje opzij te doen. Gelijk overkomt me een gevoel van vrijheid. Een gevoel van openheid. Daar sta je dan. Op een uitgestrekte vlakte. Het einde is niet in zicht. Alles is open. De zon schijnt fel. Een zonnebril om m’n ogen te beschermen. Tegelijkertijd voel ik de wind in m’n oren. Het waait hard. De zon schijnt fel. Zoveel tegenstellingen. Zoveel moois. En dat alls overkomt me terwijl ik me spullen in de yurd leg, de nomadentent waar wij vanavond in slapen.

Om een optimaal Mongools gevoel te krijgen, besluiten we een rit te maken per paard. Gezonde, Mongoolse paarden staan op ons te wachten. M’n moeder twijfelde, maar het duurde niet lang dat ook zij toegaf dat dit het optimale gevoel moet geven. Al snel krijgt ze spijt van die gedachte. Eenmaal op het paard hobbelt het wel erg en zit het toch niet zo heel comfortabel. Ik laat haar even gaan en al snel is de angst voorbij. Ze geeft toe het geweldig te vinden. Nog steeds eng, maar beter kun je Binnen-Mongolie niet leren kennen dan op deze manier. Het is een mooie ervaring. Mijn paardje voelt zich in een leiderfunctie. Telkens weer wil hij voorop lopen. Zodra een ander paardje uit de groep in de buurt komt, draaft hij erop los. Met mama’s paardje erachteraan. Blijkbaar lopen ze graag samen voorop. Als ik dit eenmaal door heb, laat ik hem zijn gang gaan. Het blijkt een prima leider te zijn. Alle paardjes accepteren het, onze leiders rijden achteraan de groep en alles is goed. Alles is mooi. Onderweg maken we een korte stop. We nemen een kijkje in een Mongools huis, drinken traditionele melkthee en stoppen bij een klein riviertje. De koeien staan om ons heen. In de verte ligt een herder te rusten bij zijn schapen. Het maakt veel indruk. Een mooie indruk, waar ik op het moment erg van kan genieten.

Terug in het kamp, na een heerlijke traditionele Mongoolse maaltijd, wordt het stil. Chinezen doen hun dagelijkse middagdutje. Ik besluit ook toe te geven, maar op dat moment wordt ik uit mijn slaap gewekt door onze gids. Snel. Er zijn wat traditionele spellen. Met de slaap nog in m’n ogen loop ik naar buiten. Ik loop wat aan mijn camera te draaien en voordat ik het weet is de paardenrace al voorbij. Zo, die paarden liepen snel… Heb er niets van meegekregen… Daarna was het tijd voor worstelen. Ik heb nog nooit zoiets stoms gezien. Werkelijk waar geen woorden voor. Of ik ook mee wilde doen. Haha, dacht het niet! Vijf minuten later ben ik helemaal wakker en staan mijn moeder en ik alleen op de grasslands. De spellen zijn over voordat we het beseffen en iedereen is terug naar zijn yurd om de slaap te bevatten. Wij zijn ondertussen goed wakker en besluiten wat spelletjes te gaan spelen om de tijd te doden.

Om 7 uur is het weer tijd voor een overheerlijke maaltijd. Deze keer worden we getrakteerd op een show. Mongoolse liederen worden live uitgevoerd. Opgewekte dansen worden afgewisseld met vreemde muziekinstrumenten. Deze show mag dan wel een beetje toeristisch zijn opgezet, maar het beeld cultuur uit. Een cultuur waar ik deze dag optimaal voor opensta en zoveel mogelijk van wil leren. De avond wordt besloten met een klein kampvuur. We worden daar gedropt. Buiten. Gezellig… Toch wordt de avond nog gezellig als we in gesprek komen met 4 Koreaanse jongeren. Op de achtergrond staat 2Unlimited aan. Muziek omdat ze denken dat toeristen het leuk vinden. Ik denk dat ieder van ons meer genoot van de stilte van de uitgestrekte vlakte met op de achtergrond het knisperende vuur, maar helaas wordt dan niet begrepen. Vanaf is het house met o.a. 2Unlimited… De Koreanen zijn gezellig. Had ik overigens al verteld dat ik erg heb moeten lachen om deze Koreanen onder het paardrijden? Als ze wilde dat het paard stopte, riepen ze heel zachtjes ‘stop paard’ in het Koreaans. Aan de teugels trekken? Nooit van gehoord…

De avond is koud. Heeeel koud. Ik slaap slecht. Ondanks de mooie indrukken en de complete stilte kan ik niet slapen van de kou. De wind schiert langs onze tent. Zelfs onder 4 dekens kan ik het niet warm krijgen. De volgende ochtend krijg ik een verklaring. Het sneeuwt! In de ijzige kou met hele harde windstoten en geen verwarming in de auto rijden we terug naar Hohhot om daar weer op te warmen aan de ochtendzonnestralen. En daar gingen Josette en Mirella op naar hun volgende bestemming: de provincie Shanxi.  

Taiyuan, 5 mei 2007

Op www.cjp.nl staat ons derde verhaal alweer online! Ga naar www.cjp.nl en klik dan op het knopje 'reizen'. Onderaan het verhaal staan eventueel ook de vorige twee verhalen online!

Hohhot, 27 april 2007

Afgelopen woensdagochtend zat ik in m'n eentje op de boot naar Hong Kong. Mijn vakantie is officieel begonnen :-)

Met het boek van Daisy onder m'n arm, heb ik de ochtend en middag besteed aan het afstruinen van modellenbureau's. Een ontzettend leuke klus, met een aantal goede resultaten :-) Had ik al gezegd Daisy dat ik het geweldig vond om te doen ;-) Binnenkort dat verhaal online...

De avond in Hong Kong ben ik langs de zee gaan lopen. Geweldig dat uitzicht. Ongelovelijk hoe groot die stad is... Bij terugkomst in mijn hostel stond de hele verdieping blank... Er was een lek in de waterleiding... Na heel wat getimmer en gedweil was de weg naar mijn kamer vrij en kon ik heerlijk vroeg gaan slapen! De wekker ging namelijk alweer om 06.00 uur omdat ik naar het vliegveld moest om.... mijn mama op te halen! Haha, eindelijk visite ;-)

Wonder boven wonder was mijn moeder niet verdwaald op het vliegveld en kwam ze gewoon uit de gate lopen ;-) Na een fijne ontmoeting gingen we zonder problemen op weg naar de haven van Hong Kong om de oversteek naar China te maken. Drie uur later stonden we eindelijk op de campus. Hihi, dat werd uiteraard de koffer uitpakken en allemaal kaartjes lezen en cadeautjes krijgen! Zo lief dat zoveel mensen aan me gedacht hebben! Enne... al dat chocola en die paaseitjes komen wel op hoor! Dank je wel Shanna, Oma, Familie Moro, Marjon en natuurlijk mijn eigen mama! Ik schaamde me wel een beetje... Letterlijk de halve koffer was gevuld met spulletjes voor mij... Hihi... Even een bijzondere dank naar Shanna. Dank je wel. Ik ben er echt helemaal blij van! En... een bijzondere dank naar Lia. Ondanks dat de pannetone er op het vliegveld nog werd uiteghaald ben ik erg blij dat 'ie in de vriezer op mij ligt te wachten :-)

De middag zijn mijn mama en ik gaan winkelen in shoppingparadise 'Gongbei'. Helemaal geweldig daar. Maar... zoals beloofd heb ik niet voor mezelf geshopt, maar hebben we wat spullen ingeslagen voor mijn moeder voor onze backpackreis. Ow... en wat dvd'tjes gekocht natuurlijk... Terug op de campus hebben we van een heerlijke versgewokte maaltijd genoten en kon het inpakken voor onze reis beginnen...

De volgende ochtend stond de taxi klaar om 07.30 uur. Zowel wij als de taxi hadden het gepresteerd om op het afgesproken tijdstip klaar te staan. Wow!

Op Zhuhai Airport krijg ik ene verondrustend telefoontje van Marit... Er is afgelopen nacht ingebroken in ons appartement. Erg vervelend is dat Marit haar fotocamera weg is... Verder hebben ze onze dvd-speler en kookplaat meegenomen. Ongelovelijk. Inbraak op een campus... Nog erger is dat ze in Marit haar kamer zijn geweest terwijl ze lag te slapen. Het is daar waar ze de camera vandaan hebben gehaald... Gelukkig heb ik al mijn waardevolle spullen opgeborgen of heb ik (gelukkig) momenteel bij me... Ik heb hier nog steeds geen woorden voor. Gelukkig weet ondertussen de hele school ervan, is de directeur langs geweest en kwam de politie met videocamera opdagen. Volgens mij zijn dat de enige drie dingen die ze hebben meegenomen. Hopelijk was dit de enige ervaring met inbraak...

De vlucht van Zhuhai naar Beijing is goed gegaan. Een goed verzorgde 3-uur durende vlucht met China Southern Airlines. Alles perfect gegaan. Op Beijing een paar uurtjes gewacht op onze volgende vlucht. Ook de vlucht naar Hohhot (1 uurtje) is prima gegaan.

In Hohhot aangekomen zijn we met een taxi naar een hotel in het centrum gereden. Normaal gesproken slaap ik in hostels. Dit hotel kostte echter maar 5 euro p.p.p.n. en heeft alle luxe. Ach, helemaal niet verkeerd toch?! De avond hebben we een beetje de stad verkent. Het is super hier. Totaal anders dan Beijing of een stad in het zuiden. Alles is veel groffer, minder ontwikkeld. Ik voel me hier goed en weet zeker dat het een mooie reis gaat worden. Samen met m'n moeder 2 weken backpacken. Hoe stoer is dat ;-) Morgen gaan we een aantal tempelcomplexen en pagoda's bekijken. Overmorgen gaan we naar de bekende 'grasslands' waar we naar alle waarschijnlijkheid blijven slapen in zo'n nomadentent. Ik kan niet wachten. Dit lijkt me zo een bijzondere trip! Ik bedoel... ik zit momenteel gewoon in Binnen-Mongolie :-) Wat er verder nog op het programma staat de komende weken? Onder andere een grot met 50.000 uitgekerfde boeddha-beelden (yanging caves), een klooster hangend aan een berg op 3000 meter hoogte (hanging caves), het oude gedeelte van de Chinses Muur en een 'kloosterstad' (30 kloosters en 20 tempels in 1 stad...)

Tijd om af te sluiten en verder te genieten. Binnenkort weer meer nieuwe verhalen...

Zhuhai, 19 april 2007, 15.15 uur

Zhuhai, 5 april 2007, 17.30 uur

Nou heeft mijn oudcollega Arie een tijdje geleden in het gastenboek gevraagd wat ik het meest mis uit Nederland... Ik vond het een leuke vraag, maar moest daar stiekem ook heel lang over nadenken... De nummer 1 uit het onderzoek, kroketten en frikandellen staan helaas niet in mijn lijstje. Ook de rookworst moet ik overslaan. Ik moet tegelijkertijd toegeven dat ik mogelijk nog nooit zoveel vlees heb gegeten als in China... Ik heb me nog nooit gewaagd aan een stuk vlees, maar het zit verwerkt in al het eten... Tofu wordt geserveerd in een gehaktsaus (wie verzint dat nou weer) en door alle groenten worden miniscule stukjes vlees gewokt. Begrijp me niet verkeerd: ik heb nog nooit een stuk vlees naar binnen moeten werken, maar elke maaltijd geeft een grote uitzoekerij om vleesvrij te eten. Naar mijn weten lukt dat elke maaltijd. Als ik echter eerlijk ben, denk ik dat dat niet altijd lukt. Soms weet je het gewoon niet... Overigens is het makkelijker om als vegetarier in China te leven dan als carnivoor. Volgens mij wil je het vlees hier niet eten. Je weet nooit van welk dier het afkomstig is, ze gebruiken bijna alleen maar afvalvlees en bovendien zitten er overal botjes in... Bleh... Nee ik sla deze maaltijden graag over! Vorige week was er een probleem... Marit en ik staan op de bus te wachten. Komt er een student langs die erop aandringt dat we haar zelfgemaakte sandwiches moeten proberen. Weigeren is geen optie. 'Lekker graag' zeggen Marit en ik met een volle maag. De sandwich was belegd met salade en ... vlees. De student blijft naast ons staan totdat we een paar happen hebben genomen. 'Lekker he!'. Wij: 'Verrukkelijk'. Daarna liep ze gelukkig weg... Marit en ik hadden het gepresteerd om drie happen rondom het vlees te nemen... Als ze langer was blijven staan hadden we eraan moeten geloven...

Om terug te gaan naar het onderzoek... Goudse kaas. Nee, die mis ik niet. Ik hou niet zo van Goudse kaas. Geef mij maar heeeeele oude kaas of schimmelkaas :-) En nee, die verkopen ze niet in Azie. Nu moet ik toegeven dat ik bruin brood en kaas in de eerste weken van mijn trip enorm mistte. Momenteel kan ik me niet eens meer herinneren hoe dat smaakt aangezien ik gewend ben geraakt aan 3 warme maaltijden per dag... Dus, nee brood en kaas mis ik ook niet...

Hagelslag (nummer 4) hadden ze overigens nog in Indonesie. Echt grappig dat er in de supermarkt nog steeds Nederlandse producten te koop zijn zoals hagelslag, appelstroop en pindakaas. Maar ook die producten mis ik niet...

Wat ik wel mis..?! Af en toe een goede maaltijd. Een goede, vleesvrije westerse maaltijd. Ik ben er gewend aan geraakt om elke dag in de kantine te eten. Te eten omdat je honger hebt, niet omdat het bijzonder lekker is. De kantine bestaat uit drie verdiepingen. De benedenverdieping is enkel voor de leraren, op de eerste verdieping staat een enorme rij met schalen. Je wijst 2 of 3 gerechten aan die je geserveert krijgt op je ijzeren bord met rijst. Uiteraard eet je alles met stokjes. Er is veel keus. Dat wil zeggen... veel vlees en vis keus... Op de derde verdieping kun je noedelsoep krijgen. Noedels in soep met wat groenten en... kleine stukjes vlees... Bijna elke dag eet ik hetzelfde... Rijst met een gerecht van tomaten (en een klein beetje ei) en soms wat boontjes erbij. Ook wissel ik mijn rijst en tomaten wel eens af met noedelsoup. Lekker he ;-)

Vorige week waren Marit en ik in Hong Kong. En laten ze daar nou een Marcs & Spencer hebben omdat het tot 1997 een kolonie van Engeland is geweest. Laat Marcs&Spencer nou net een etensafdeling hebben. Een etensafdeling met... biologisch eten. Een etensafdeling met biologisch eten en... pastasaus. Laten Marit en ik nou net al onze spaarcentjes bij elkaar hebben gelegd om die te kopen, haha! Echt de duurste pastasaus die ik ooit gekocht had, maar deze pot konden we niet laten staan... Komende week ga ik zelf pasta maken. Hihi, uiteraard eten we die dan met de saus :-) Ik moet direct toegeven dat ik enkel het Italiaanse eten mis. Een goede pasta klinkt net iets te goed om te weerstaan...

Ow, wat ook problematisch is... Chocolade... Goede chocola is hier niet verkrijgbaar... helaas..! En dat is inderdaad af en toe een ehhh probleem...

Vandaag heb ik drie lessen gegeven over pasen. Ik had een prachtige powerpoint in elkaar gezet (het blijft een universiteit, hihi). Uiteraard moest ik bij het begin beginnen. De oorsprong... Tsja, daar mistte ik toch wat kennis... Na wat gegoogle op internet wist ik echter het hele verhaal te vertellen :-) Best moeilijk aangezien ze nog nooit van God en Jesus hadden gehoord... Maar goed, daarna eindig je uiteraard met de feestdagen zelf. Wat doe je dan?! Eieren verfen, eieren zoeken, brunchen met veels te veel lekker eten en ... chocoladepaaseitjes eten... En laat ik nou net die laatste dingen echt missen... Zoals Shanna weet, heb ik tot nu toe elk jaar eieren geverfd. In China is echter geen houder en verf te verkrijgen om te schilderen... Nou kan ik daar nog overheen komen, maar Marit heeft toegegeven dat ze elk jaar nog eieren zoekt... En we hebben geen paaseitjes! En laat ik nou net die overheerlijke paaseitjes enorm missen. Die met caramel erin, of gewoon met melkchocola of puur of... whatever... Ik geloof dat paaseitjes op nummer 1 in mijn mirella-mist-uit-nederland-lijstje staat... Eigenlijk weet ik het wel zeker aangezien ik momenteel loop te kwijlen over de plaatjes die ik gebruikte in mijn les... Dus, ehh... als je nog eitjes over hebt... Voor mijn adres moet je een klein stukje naar beneden scrollen...

Zhuhai, maandag 2 april 2007

Ik las vandaag het volgende op het internet:

Live Earth - The Concert for a Climate in Crisis
7/7/07

Concerts on all 7 continents: Shanghai, Sydney, Johannesburg, London, Brazil, Japan, United States and Antarctica.

100+ artists: Current and legendary artists across all genres performing multiple hits.

Announced today: Pharrell, Red Hot Chili Peppers , Foo Fighters, Snoop Dogg, Lenny Kravitz, Bon Jovi, Paolo Nutini, Sheryl Crow, AFI, Melissa Etheridge, John Mayer, Damien Rice, Corinne Bailey Rae, Duran Duran, Snow Patrol, John Legend, Black Eyed Peas, Akon, Enrique Iglesias, Fall Out Boy, Maná, Keane, Kelly Clarkson, Korn, Faith Hill w/ Tim McGraw, Bloc Party...

Laat ik nou net 1 juli klaar zijn met lesgeven en via Shanghai en Xi'an naar Tibet reizen. Bij dat concert in Shanghai ben ik ZEKER bij :-)

Zhuhai, 30 maart 2007, 18.00 uur

rella heeft vandaag de supermarkt herondekt. Ongelovelijk... Dinner van vanavond is verse noodles (net zoals je verse pasta bij de AH kunt kopen...) met groenten en verse tofu, verse sushi (3 rollen, dus 9 stuks) en een vers Chinees Naanbrood met lekkere kruiden... Totale kosten?! Ehhh 1,34 euro... En dat is een zeer luxe diner voor 2 personen, haha! Sinds we vorige week ons kookstelletje hebben gekregen ga ik daar goed gebruik van maken :-) Jammer dat we geen oven hebben... Maar we hebben wel ons schone-afwas-desinfectieapparaat, haha!

Veel mensen vragen hoe het prijspijl in China ligt... Ik zal je vertellen... Dat is laag. Heel laag... Ik denk dat alles gemiddeld zo'n 4 keer goedkoper is als in Nederland. Uitzondering hierop is electronica. De prijs van electronische spullen ligt ongeveer het zelfde... Je moet trouwens wel weten dat alles nep is wat je koopt. Werkelijk waar ALLES is nep. Ongelovelijk... Maar goed, voor die prijs is het niet zo erg ;-)

Voorbeeldjen van prijzen?! Ok... ehhh, een mango kost 20 cent, verse noedel-soup in een restaurant 40 cent, 100 digitale foto's afdrukken 4 euro, overnachting in een hostel 3 euro, allstars (echte neppe, maar je ziet geen verschil) 4 euro etc. Helaas ben ik aan het backpacken en kan ik niet veel meenemen...

Over eten gesproken... Gister kwamen er 4 Chinese meisjes in ons appartement koken. Echt zooo lief. Met tassenvol eten, schaaltjes en stokjes kwamen ze binnen, hihi. De kookplaat moest verhuisd worden naar de woonkamer voor de befaamde 'hotpot'. Gelukkig was deze hotpot veel lekkerder als de hotpot in Beijing :-p (reminder: een pot kokend water waar je je groente in kookt, het er vervolgens uit moet vissen en geen kruiden... was heerlijk...). De meiden kwamen net van de markt en hadden ontzettend veel schelpdieren gekocht. Je kunt je niet voorstellen hoeveel ze hadden meegenomen... Daarnaast allemaal verse groenten (o.a. witte wortel) en uiteraard noodles. De bedoeling van een hotpot is dat je met z'n allen rondom de tafel zit. Je gooit wat vis, vlees, groenten en noodles in de kokende pan en zodra het gaar is, leg je het in je schaaltje en eet je het op. In het schaaltje zitten veeeeeel pepers (nog nooit zoooveel pepers gezien. En ik dacht dat ik ondertussen al wat gewend was...) en sojasaus. Heerlijk trouwens zo'n hotpot met schelpdieren als je vegetarier bent... Dat woord snappen ze echt niet. Het werd helemaal ingewikkeld doordat Marit ook vegetarier is, maar wel vis eet... Tsja, het is ook heel moeilijk. Uiteindelijk kreeg ik m'n eigen pan om zo visvrij van de hotpot te kunnen genieten :-) Ontzettend gelachen overigens met de 4 Chinese meisjes. Heerlijk zo'n cultuurverschil! Over cultuurverschillen gesproken... Na het eten werd alles opgeruimd. Marit en ik mochten werkelijk waar niets doen. Niet alleen de spullen werden opgeruimt, nee... ook de tafel werd netjes schoongemaakt en de vloer werd zelfs gedweilt. Haha, daar moet je in Nederland mee aankomen. 'Mensen, het was heel lief dat jullie op m'n verjaardag zijn geweest, maar willen jullie nu even een dweil of een stofdoek pakken!' Haha. En we konden er niets tegen doen. Foto's van gisteravond volgen nog!

Ow, en... Ik heb weer nieuw lang haar :-) De extensions van Thailand had ik er van de week half uitgetrokken. Gevolg was dat er een deel van m'n haar heeel lang was en de andere kant een stukje korter, haha. Bovendien irriteerde ze... Redenen genoeg voor de Chinese meisjes om me mee te slepen naar een haarsalon. Eerst werden alle oude extensions verwijdert (ging een stuk minder pijnvol dan toen ik het zelf deed...) en vervolgens de nieuwe erin. Echt, zooo anders... De extentions zijn aan de bovenkant met wax aan elkaar vast gemaakt. In Thailand smolten ze met een kaars een beetje van die wax en 'plakten' het in me haar... In China gaat het ietsje anders... Ze maken een gaatje in de wax van de etension met een speciale schaar. Door dat gaatje rijgen ze een pluk haar en knijpen het vervolgens dicht met een tang. Serieus, zooooveel beter. Alles is er nu netjes op een rijtje ingezet, zit strak, irriteert niet en ziet er super uit! Ze vertelde me dat ze in Thailand een andere teckniek gebruiken. Ja, dat was mij ook wel opgevallen. Hier in China is veel beter en ze zijn bovendien makkelijker uit te krijgen. Wat het kost?! Het uithalen van de oude extensions, nieuwe extensions en knippen: 18 euro... Tsja... Dat zeg ik... China...

Ps Tai gway ler betekent: that's too expensive... Het is de enige volledige zin die ik in het Chinees kan zeggen...

Zhuhai, 1 maart 2007, 23.00 uur

Ik probeerde onderstaande blog in thema's te verwerken. Thema's in feestjes, sightseeing, school... Maar, dat werkte niet. Ik heb veel te vertellen, maar kan niet alles kwijt. Hieronder maar gewoon een verslagje van de laatste week van Beijing, ok?! Beloof ik dat ik daar al m'n punten in verwerk die ik graag met jullie wil delen :-D

Uitgaan in Beijing is geweldig. Ik kan niets anders zeggen. Elke avond is er ergens wel een goed feestje. Maakt niet uit wat je zoekt, je zal het vinden... Zo maakten Marit, June, Juan, Vicky, Marcus, Albi en ik ons op 19 februari, na een vermoeide tourdag (zie 1 van mijn voorgaande berichten), op om een avondje te gaan stappen in Club Fushion. Fushion is 1 van de grootste discotheken in Beijing. Aangezien we daar nog niet geweest waren, en er drum 'n bass was, was de keuze snel gemaakt. Na wederom verdwaald te zijn geraakt met de taxi, wat overigens de normaalste zaak van de wereld is in China, kwamen we eindelijk aan in de bekende club. 'Hm, dit klinkt wel erg commercielerig'... Wat bleek... geen drum 'n bass. Niet eens een dj. Alleen een lege club waar vooral veel slechte nummers werden gedraaid. Echt serieus, als er iets in China is gepland, moet je er nooit vanuit gaan dat het ook daadwerkelijk doorgaat of dat mensen er iets van af weten. Er moest een groot dnb feestje zijn in de Fushion; ik kreeg er zelfs een reminder van op m'n email. Maar nee hoor, 'vanavond is er helemaal niets...  Wat bedoel je? Feestje vanavond...?' Teleurgesteld besloten we te dwalen naar een andere club. Plan was om naar de 'Banana's' te gaan (samen met de Fushion de 2 grootste clubs). Juan wist ongeveer wel waar dat was. Haha, na een lange tijd rondgedwaald te hebben konden we alleen de Coco Banana's vinden. Het zag er goed uit van de buitenkant (in maart komen o.a. Deep Dish en Paul van Dijk daar draaien) en dus besloten we binnen te kijken of we ons daar konden vermaken. Echt serieus, een onwijs hippe tent! Ten eerste kregen we een stempel die je alleen kunt zien in een bepaald licht. Haha, daar kan Atlantis nog eens wat van leren. Je hebt geen last van een uitgevaagde stempel waar je nog dagen mee loopt... De portier gebruikt gewoon een bepaald zaklampje met UV-licht waarmee hij kan zien of je een stempel hebt, en dus betaald hebt. Dat laatste gold trouwens niet voor ons. De club was gratis voor 'foreigners'. Haha, het moet niet gekker worden. Dat had ik echt nog nooit meegemaakt! Normaal wordt je door iedereen afgezet als buitenlander! De club was van binnen trouwens nog veel hipper. Veel loungeplekken, dansvloer in het midden en veel projectiebeelden. Daarnaast een grote glazen kooi met dubbelglas waarbinnen bubbels zaten. Halfnaakte dansers dansen daarin waardoor het net leek of ze onder water dansten. Ow, en niet te vergeten; veel bubbels op de dansvloer! Haha, een bellenblaasmachine produceerde veel bellen waardoor Mirella de hele avond uit haar dak ging tussen de bellen :-) Geweldig. Ik vermaakte me wel! En ja, zelfs op dance-muziek. Mirella en dance-muziek. Mirella en dansen op dance-muziek. Tja, ik kan niets anders zeggen dan dat ik een heerlijke avond heb gehad! Een paar uur later besloten Marit, Vicky en Juan naar huis te gaan. Reden voor June, Marcus, Albi en mij om de echte Banana's te gaan zoeken. Tja, je bent nu eenmaal in Beijing. Dan wil je daar geweest zijn ook ;-) Wonder boven wonder wist een taxichauffeur waar het was en werden we voor het eerst sinds drie weken op de juiste plek afgezet. Een memorabel moment. Nog memorabeler was echter de Banana's. Ongelovelijk. Ik weer nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. Ik ben blij dat ik er uiteindelijk geweest ben, maar trek het sterk in twijfel of ik daar ooit nog een keer naartoe zal gaan... Banana's is nog hipper dan de Coco Banana's. Ja, we moesten hier zelfs betalen om binnen te komen. Helaas geen voordeel hier ;-) Camera's mochten niet mee naar binnen. Serieus, voordat we binnen waren, waren we ruim een half uur verder... De dansvloer was packed. Ik heb nog nooit zoveel mensen op 1 dansvloer gezien. Ongelovelijk. Ongelovelijk ook hoeveel 'locals' er waren. Marcus, Albi en ik waren de enige westerlingen. Ja, je kunt je voorstellen hoeveel bekijks we hadden. Misschien kun je je ook voorstellen hoeveel bekijks ik had aangezien ik het enige Westerse meisje in die hele f*cking club was..! En ja, dat heb ik geweten. Geweten totdat ik er gek van werd... Uiteraard sta je kont-aan-kont te dansen op een dansvloer als 'ie zo crowded was als die van ons, maar om nou met z'n 6'en tegen me op te gaan rijden... Echt... wat ik nou weer meemaakte... Die Chinezen worden nogal handtastelijk als ze wat gedronken hebben. Tja, ik wist het ook niet, maar in deze club konden ze er geen genoeg van krijgen. Af en toe voel je zo'n hand op je. Ok, 1 hand kan ik nog aan. 2 handen ook. 3 handen a la. Maar daarna wordt het echt teveel. 8 handen is too much! Serieus ik dacht dat ik gek werd! Maar, gelukkig had ik 2 jongens bij me die me op het juiste moment wegtrokken. Pfew... Veilig aan de andere kant... Dacht ik... helaas begon daar het verhaal opnieuw... We besloten om niet meer midden op de dansvloer te dansen, maar naar de zijkant te gaan. Dat werkte. We konden weer heerlijk verder feesten. Was trouwens wel erg lief. Op een gegeven moment hingen Marcus, Albi en June aan de kant, ik niet. Kwam er een Chinees meisje naar me toe 'dans met mij' 'ik let wel op je'. Echt zooo schattig! Werkte wel overigens! Geen idee meer hoe laat we thuis waren... Ergens heel vroeg in de ochtend, uurtje of 5 ofzo... June kwam trouwens wederom haar dormitory niet meer in. S'avonds laat dus nog Marit's en mijn bed tegen elkaaraan geschoven en klaar was ons driepersoonsbed.

De volgende ochtend (nou ja... letterlijk een paar uur later dus) was ik al vroeg wakker. Marit besloot met een aantal anderen om 09.00 uur naar het Summerpalace te gaan. June besloot om 10.00 uur te vertrekken en ik besloot dat ik sindsdien niet meer kon slapen... Toch weigerde ik m'n bed uit te komen aangezien ik er net een paar uurtjes inlag. Na 3 cd's te hebben geluisterd, vond ik het wel een strak plan om aan m'n assignment te gaan beginnen. Ja serieus, na 6 dagen per week les te krijgen vond de school het ook nog nodig om ons vier! grote assignments te laten maken... Tegen het middaguur kwam Marcus langs. Of ik ook al zo lang wakker was. Haha, ja dus. We besloten samen wat muziek te luisteren en ook Albie kwam na een tijdje gezellig langs. Wat gaan we vandaag doen? Lama-tempel en Conficius? Ja, dat was een goed plan. Maar eerst nog even voetreflex. Wel grappig. Marcus is echt supergeinteresseerd in Traditionele Chinese Medicijnen, hij had ook de trip geregeld naar de accupunctuur (sh*t, ook dat verhaal staat volgens mij nog niet online :-S ...), dus voetreflex moest zeker uitgeprobeert worden. Was wel even superinteressant. ondanks dat ik mijn boeken niet mee had, heb ik geloof ik aardig wat dingetjes kunnen vertellen die indruk maakten. Altijd leuk. Misschien toch nog ooit mijn eigen praktijk ;-) Nou goed... om een lang verhaal kort te maken... hoe onze middag verliep kun je een stukje terug lezen (onder: afgelopen week) (ja, daar probeerde ik mijn verhalen in thema's te verwerken... dat was een poging tot het thema 'sightseeing'...).

De volgende dag (woe 21-02) was het weer tijd voor school. 4 dagen vrij gehad. Iedereen compleet uitgeput van al het feesten. Haha, vakanties zijn er toch niet om uit te rusten?! Vakanties zijn er om eindelijk alles te verkennen wat we niet kunnen doen tijdens schooluren. En aangezien er dat nogal veel zijn, hebben we heeeel wat te verkennen in zo'n grote stad als Beijing ;-) Het was een lange dag. Na school was er een verplichte meeting met Solero. We hebben 2 uur lang ons contract doorbesproken en, uiteindelijk, ondertekend. De avond heb ik met Sophie en Annebel doorgebracht in de 'Big Pizza'. Haha, die plaats is echt geweldig! Recht tegenover onze campus zit een restaurant waar je 4 euro betaald en vervolgens zoveel kunt eten als je wilt. Haha, als er zoiets in Nederland zou bestaan, zou Carlo volgens mij fan zijn ;-) Ze hebben er van alles. Van hele verse salades die je zelf kunt samenstellen, tot gebakken aardappeltjes, tot pizza tot ijsjes. Na 3 maanden rijst ben je wel eens toe aan een westerse maaltijd, hihi! Na het eten besloot ik maar eens heerlijk vroeg te gaan slapen ;-)

Op donderdag 22 februari ben ik met Annebel na school naar het Art-district geweest. Dat was echt zooo tof! Er is dus serieus een district in Beijing waar alle kunsthallen zitten. Overal om je heen zijn tentoonstellingen. Foto's, schilderijen, objecten, whatever. Alles wat je je maar kunt bedenken. Wat het meeste indruk maakte van een fototentoonstelling van Chinees in samenwerking met een Fransman. Foto's van Beijing zelf. Foto's van de lokale mensen. Super. Daarnaast kwamen we ook nog in een kunstschool terecht. Nou ja, meer een kunstlokaal in een donker hol. We liepen een klein straatje in en zagen een nogal bijzondere deur. Dat bleek de ingang te zijn naar een donker kunstlokaal waar jonge kunsternaars zich klaarmaken om toegelaten te worden op de kunstschool. Haha, ach zo kom je nog eens ergens. Heb trouwens ook nog een aantal cd's in een Indie-music shop gekocht. Er zit daar midden in dat district een kleine muziekwinkel die allerlei cd's verkoopt van kleine indie-rock bands. Tja, die kun je niet laten liggen natuurlijk...
Uiteraard waren we te laat terug voor het eten... grrr... Toni, Sara en June besloten hun zinnen te wagen op de nachtmasrkt waar je scorpioenen, zeepaardjes, zeeegels, haaien, duizendpoten en meer van dat soort ranzige shit kon kopen. Haha, Marcus en ik besloten ergens in de straat wat te gaan eten. En ja, dat was heel wat beter dan een gefrituurde duizendpoot..! Later op de avond nog een paar uur bij Sophie op de kamer gezeten. Heerlijk met onze eigen gemaakte thee. Je kunt hier geen zakjes thee kopen, alleen allerlei soorten bloemetjes... Die doe je gewoon bij je hete water en voila, je hebt een heerlijke verse kruiden/bloemetjes thee. Haha, je moet overigens volgens mij wel uitkijken wat je bij elkaar gooit. Volgens mij kan het rare bijwerkingen geven... Of misschien was het een chronisch slaaptekort... Dat kan natuurlijk ook...

Beijing, 22 februari, 20.00 uur

Ik lees net m'n laatste blog na en realiseer me dat ik er weinig van snap. het is jullie vergeven als jullie geen idee hadden waar ik over sprak... Later we het erop houden dat ik de blog om half 6 s'ochtends heb geschreven. Dat verklaard hopelijk genoeg...

Van vrijdag 17 t/m dinsdag 20 februari hadden we vrij van school. Geen lessen vanwege het springfestival (Chinees nieuwjaar). 4 dagen om Beijing nog beter te leren kennen. Overdag en s'nachts...

Als ik erover na denk heb ik geen idee meer wat ik welke dag heb gedaan. Het is zoveel, bijna teveel... Laat ik beginnen bij het feit dat ik vorige week kreeg te horen op welke school ik ga lesgeven. Korte reminder: op een universiteit in Zhuhai... Ik heb dezelde dag nog aangeven aan mijn lerares en aan de organisatie dat het misschien te hoog gegrepen voor mij zou zijn... Zij zijn er echter allebei van overtuigd dat ik het aankan. Geen twijfel over mogelijk. En toch, toch ben ik er nog steeds niet overuit... Ik denk wel degelijk dat ik het niveau aan kan. Het is alleen zo dat ik het niet wil. Het heeft me een paar dagen gekost om dat toe te geven, maar het is de waarheid. Als ik op universitair niveau moet gaan lesgeven, ben ik daar dag en nacht mee bezig. Lessen voorbereiden, mijn eigen grammer opnieuw leren, nog meer lessen voorbereiden en tenslotte de lessen geven. Dat gaat tijd kosten... veeeeel tijd. En aangezien het programma Teach & Travel heet, wil ik ook van het laatste profiteren. Door les te geven op een universiteit zal daar weinig van terecht komen. Helaas. Daarnaast is het ook zo dat ik nooit heb geweten dat er een moegelijkheid zou zijn om zo'n hoog nieveau les te geven. Mij werd gezegd dat er 3 keuzes waren: kindergarten, 8-12 en 12-15. Er is f*cking niets gezegd over 18-22 jaar... De organisatie weer dat ik het niet wil en onzeker ben over mijn kwalieiten. Ze hebben daarom een gesprek georganiseerd met mijn lerares en degene die momenteel op die school lesgeeft. Vanwege het springfestival schijnt hij in Beijing te zijn. Morgen of overmorgen zal hij naar mij toekomen en zullen we een gesprek hebben over hoe alles daar gaat. Travel Active heeft me gevraagd het te proberen. Lukt het niet, dan wordt ik alsnog overgeplaatst... Nou ja... Ik bekijk het maar van de positieve kant. Ik zit in een onwijs vette stad, het wordt ook wel de stad van de 1000 eilanden genoemd, en zit aan de kust. Ik heb besloten een surfboard te gaan kopen en elk weekend m'n frustraties te gooien op het leren surfen. En die gedachte maakt me elke keer een stuk vorlijker!

Afgelopen maandag was er een tourdag georganiseerd vanuit de organisatie. S'ochtends hebben we Drum-tower bezocht. Een toren met in het midden 20 drums. Elk half uur komen er 5 mensen om de 'klokken te luiden' (lees op de drum te slaan). Supervet om daar tussen te staan. Is eens wat anders dan de Waagtoren te horen vanuit je bed in Alkmaar... Na de toren nog in een traditinele straat geweest. Wat huisjes bekeken en gezien hoe de traditionele chinesen vroeger leefden. Niet echt bijzonder, maar wel leuk om gezien te hebben. Hierna eindelijk tijd voor lunch :-) Na eerst bij een traditionele thee ceremonie geweest te zijn en heerlijke thee te hebben gedronken gingen we eindelijk de beroemde chinese 'hotpot' proeven.... We werden er al de hele dag mee lekker gemaakt. 'Dat moet je echt een keer geprobeerd hebben'  'ze hebben zelfs speciaal een vegetarische tafel geregeld' (en dat is heeeel zeldzaam is China. Als je iets vegetarisch in een restaurant besteld, krijg je gewoon minder vlees. Of de bekende tofu in gehaktsaus...). Nou ik kan je vertellen dat je echt nooit een hotpot hoeft te bestellen in China... Je neemt thuis gewoon een schaaltje gekookt water (zonder kruiden) en legt daar je groenten en vlees in. Hmmmm, lekker he! Haha, in een hotpot restaurant staat er een grote pot met water in het midden. Je doet daar je groenten in en probeert het er na 2 minuten met je stokjes weer uit te vissen. Echt lekker joh ;-)
Na de lunch zijn we op een springfestival markt geweest. Net koninginnemarkt, maar dan anders... Haha. Onwijs veel kraampjes, nog veel meer mensen. Wat je er kunt kopen? Veeeeel eten en ehhh vliegers... Dat was het... Leuk joh!
Ow, laat ik niet vergeten dat we die dag ook nog de Silkmarket hebben aangedaan. De silkmarket is zo'n beetje de goedkoopste markt in Beijing. Als je tenminste goed afdingt... Anders wordt het de duurste mall in China... Ik kon me redelijk inhouden met m'n inkopen. Ik begin me elke dag beter te realiseren dat ik alles nog moet verhuizen naar het zuiden... En meer dan ik nu heb kan ik echt echt niet meenemen...

De dinsdag was ook ingepland voor sightseeing. Alleen liep die een beetje anders dan gepland. Doordat we wederom weer zo laat thuis waren van de vorige nacht, besloten we iets later te vertrekken. Iets later dan. Nog iets later omdat we nog een assignment moesten maken en nog iets later omdat we geen zin hadden. Om 15.00 stonden we eindelijk buiten de campus, op weg naar de Lama tempel. Maar dat idee duurde niet lang... Er stonden 2 meisjes daar te wachten op ons. 2 meisjes die we vorige week in de klas hadden voor teacher practice en die ons een paar dagen geleden hadden uitgenodigd om met hun mee te komen naar een park met traditionele Chinese optredens vanwege, je raadt het al, het springfestival. We hadden destijds om 14.00 uur bij de gate afgesproken... Die afspraak hadden we echter via email afgezet. We wilde perse nog een aantal dingen zien in Beijing... Ze hadden de email gelezen en begrepen het. Waarom staan ze dan vanaf 14.00 uur al op ons te wachten bij de gate?! Je kunt begrijpen dat we toen niet meer konden weigeren... We besloten de ze mee te vragen naar de Lama-tempel. Lang verhaal, maar het bleek dat we te laat waren voor de lama-tempel waarom we besloten toch naar het park te gaan. Daar aangekomen bleek echter dat je voor 4 uur in de lama-tempel moest binnen zijn. Je had dan nog een uur om alles te zien. Wij dus weer met z'n allen naar die tempel... Waren we binnen, bleken we maar een half uur te hebben. Blablablablabla. Het komt erop neer dat ik die tempel ben doorgeraced en nog een keer terug moet omdat ik toch nog niet alles heb gezien... Het sightseeing had ik die dag opgegeven.?@Dat ging toch allemaal niet meer lukken, haha. Bovendien sloot alles om 4 uur vanwege.... ja het springfestival... 25 februari is onze laatste vrije dag. Dan staat het laatste grote culturele ding op ons programma: het summerpalace. Hihi, hopelijk pakt die dag een stukje beter uit...

Naast een bezoek aan een chinese jazz-club vanavond staan er uiteraard nog veel meer culturele uitjes op ons programma ;-) Haha, wat dacht je dan?! Mirella zit een maand vast in Beijing en gaat geen culturele dingen bekijken?! Haha! Wat dacht je van ehhh... een chinees filmhuis met engelse ondertiteling, een chinese musical, een chinese indie-rock band, ow en uiteraard een punkband (dat schijnt hier echt zo geweldig grappig te zijn!), uiteraard Chinees Nieuwjaar en.... een goed feestje.!. bijvoorbeeld... drum 'n bass! Het is echt zoooo lang geleden dat ik naar een goed drum 'n bass feestje ben geweest, dus het wordt hoog tijd om er eentje uit te checken :-) Ik heb al beloofd aan iemand te gaan en ook Marit is supernieuwsgierig. Hihi. Dat beloofd een goede avond!

Krabi, Woendag 17 janurai 2007, 13.00 uur

Vanaf Ko Samui zijn we op zaterdag 13 januari naar Ko Phi Phi gereisd. De ochtend begon raar. De medewerkers van het hotel waren om 7 uur nog niet wakker waardoor we niet konden uitchecken en onze rekening konden betalen... Na een kwartier lang geklopt en geroepen te hebben, werd men eindelijk wakker... Na een rommelige check-out zijn we met de bus op de ferry overgestoken naar het vaste land. Vanuit daar weer een andere boot naar het eiland Ko Phi Phi genomen. 2 uur later kwam het beroemde eiland dan eindelijk in zicht.

Bij aankomst werd ons al heel snel iets duidelijk. Ko Phi Phi is populair. Heel populair. Resorts, hotels en discotheken dominerden het eiland. Overal jongeren en vakantiegangers. Over 3 jaar kan Ko Phi Phi als het nieuwe Salou of Lloret Del Mar dienen.

Het vinden van een accomodatie was lastig. Werkelijk alle betaalbare hostels en hotels zaten vol. Iedereen loopt aan je te trekken. ' In mijn hotel hebben we nog 1 kamer. Kom snel. Nu boeken'. Na een lange zoektocht zijn we akkoord gegaan met een resort. Een brakke kamer voor 25 euro per nacht. Wat een geld vergeleken met de andere kamers waar we geslapen hebben...

Ko Phi Phi is een eilandengroep van 4 eilanden. Ko Phi Phi Don is het eiland waar je kunt verblijven. Een mooi eiland, maar niet speciaal. Marit en ik besloten de vogende dag een 'sunset trip' te boeken naar o.a. Ko Phi Phi Leh. De trip was mooi. We hebben wat gekajakt rond de eilanden en als toppunt gesnorkeld op Ko Phi Phi Leh. Om bij het strand te komen waar de film The Beach is opgenomen (Maya Beach) moest je snorkelend door een kleine opening in de rotsen. Supervet. 1 blik onder water en je zag honderden vissen. Letterlijk. Alle kleuren. Alle groottes. Ik wist niet dat je met snorkelen zoveel kon zien...
Maya Beach was mooi. Maar niet mooier als de eilandengroep waar we op Ko Samui zijn geweest. Ook hier was het druk. Veel toeristen. Geen rust...Erg leuk dat we er zijn geweest, maar niet super indrukwekkend. De zonsondergang op zee daarin tegen wel. De zon onder zien gaan midden op zee. Tussen de rosten. De hemel verkleurt. Binnenkort volgen de foto's zodat ook jullie even kunnen meegenieten.
De avond besloten we vroeg te gaan slapen. Haha, dat werd een iets ander plan... De Zweden in de kamers naast ons (echt we komen alleen maar Zweden tegen) besloten een feestje te geven. Uiteindelijk zijn we daar dus beland en later nog in de kroeg. Het was een leuke avond maar na 2 uurtjes besloten Marit en ik toch maar terug te keren. Teveel 'Salou-gevoel' doet je niet heel veel goeds...

Op maandag 15 januari besloten we weer terug te gaan. Waar we drie dagen gepland hadden op Ko Phi Phi waren we allebei zeer blij een dag eerder weg te gaan... Op naar de boot naar Krabi terug.

In Krabi aangekomen namen we een longtail boot naar Railey. Railey is geen eiland, maar omdat er geen wegen naartoe leiden, is het alleen per boot bereikbaar. Met enige vertraging vertrokken we. De man die onze boot bestuurde zag een enorme vis in het water. Snel trok hij al zijn kleren, behalve zijn onderbroek, uit en sprong in het water. De vis met z'm blote handen gevangen. Een avondmaaltijd. De vis ging op de boot en we konden vertrekken. Haha, ook de aankomst liep niet helemaal voorspoedig. Doordat het eb was kon de boot niet helemaal aan het strand komen. Gevolg: iedereen de boot uit en met backpack en al door het water lopen. Door het water dat tot bijna aan mn heupen stond. Keuze: een spekglad onderwaterpad nemen of met je blote voeten over de rotige bodem. Nadat de eerste poging mislukte, de bodem was zo glad dat Mirella met backpack en al in het water viel (gelukkig niets nat behalve ik zelf dan), ging ik voor optie 2. Het is gelukt. Wel veel krassen en sneeen in m'n voeten, maar ik was al lang blij dat ik aan de kant stond :-D

Railey was leuk. Leuk en duur. We hebben daar 2 grotten bekenen. De Diamond Cave was groot en indrukwekkend. De Princess Cave was prachtig. Je kon er niet in, maar aan de zijkant liep een pad met uitzicht op de prachtige limestones en het strand aan de andere kant. Marit en ik hebben een heel stuk op het strand gelopen. Wow. Wat een rust. Ik kan zoveel rust halen om aan het einde van de middag naar het strand te gaan. Het laatste zonnetje verwarmt je huid. Je voeten in het schuim van de golven. Rust. En wat een uitzicht.
S'avonds hebben we heerlijk in een tentje aan het strand gegeten. Wat een dag...

Gisteren zijn we terug naar Karbi gegaan. Goedkoper en alles is makkelijker bereikbaar. Gisteren hebben we hier wat rond geslenterd. Rond geslenterd op zoek naar een Nederlandse bakker waarvan ik een advertentie had gezien. Gewoon bruin multigraan brood. Zuurdesembrood. Wat kan dat lekker zijn als je gewend bent aan wit klef, en vooral zoet brood in de ochtend. Wat een heerlijke lunch. Om maar niet over het avond eten te spreken. Een echte Italiaan. Met huisgemaakte ravioli en tiramisu. En verse shakes met ananas en kokos...

Over eten gesproken... Over precies een half uurtje wordt ik opgehaald. Op weg naar een kookcursus. Ik kan niet wachten. Ik heb er zo'n spijt van gehad dat ik het niet in Indonesie heb gedaan, dat ik deze kans met beide handen aangrijp. 4 uur lang Thais koken. We maken 9 gerechten, alle in vegetarische vorm mogelijk. Hihi, ik ben echt zoooo benieuwd! Marit had trouwens geen interesse in de kookcursus. Ze is met een tour mee om een aantal watervallen te bekijken. Tja, voor mij was dekeuze snel gemaakt.!

Tot snel! Ik moet gaan haasten om niet te laat te komen! Binnenkort zal ik jullie laten weten hoe mijn middag was!

Veel liefs!

Krabi, 17 januari 2007, 12.00 uur

Genieten. Wat is er mooier dan genieten? De afgelopen weken hebben Marit en ik veel mooie en nieuwe ervaringen op mogen doen. Prachtige dingen mogen zien. Nieuwe mensen ontmoet. En toch. Toch was er een kleine grens. Een kleine grens waardoor ik me niet kon overgeven aan de omgeving.

10 januari zijn we aangekomen in Thailand. 10 janurari gingen we de grens over. De grens naar Thailand. De weg naar ontspanning en overgave.

Na mijn vorige blog hebben Marit en ik een trein gepakt naar Surat Thani. Het was een lange reis. We vertrokken uiteraard later dan gepland... We zaten in een treinstel zonder locomotief... Haha! Ruim een uur later werden we met veel harde schokken aangekoppeld en konden we vertrekken... Harde banken. Harde schokken. Harde motor. Lieve mensen. Lieve mensen die ons allemaal eten aanboden wat ze zelf hadden meegenomen voor de lange reis. Na een rijstpakketje en heel wat onbekend fruit verder, waren onze magen gevuld. Dat mocht ook wel na een reis van 7 uur...

Die nacht hebben we luxe geslapen. Te luxe misschien wel. Luxe geslapen in een Spa-resort. Een te groot hotel. Teveel service. Backpack de luxe. En dat voor 6 euro. 6 f*cking euro. Daar wordt je toch gelukkig van.
Die avond nog een traditionele Thaise massage gehad (4euro, 1 uur, hihi) en de volgende dag uiteraard verslapen. We waren te ontspannen.
Toch hebben we het gered. Binnen 10 minuten gedoucht, aangekleed en onze backpack ingepakt. Wow. Het wordt nog eens wat met ons. Na een snelle taxirit waren we gelukkig op tijd bij de boot om naar Ko Samui te vertrekken.

En daar zit je dan vandaag. Helemaal gelukkig op Ko Samui. We slapen in een houten bungalow op het strand. De zee ruisend op de achtergrond. Gisteren hebben we de hele dag doorgebracht aan het barretje op het strand met 3 andere backpackers. De hele dag lekker eten en drinken. Wat begon met vele ijskoffies eindigde in tropische cocktails. Wat begon met verhalen over andere eilanden eindigde vandaag in een vette trip. Een supervette trip. Met z'n 5-en hadden we een tour geboekt naar het Marine National Park. Na een vaartocht van anderhalf uur kwamen we bij een onbewoonde eilandegroep aan. Een groep van ongeveer 40 eilanden. Allen omsingeld door helder groen water, witte stranden, limestones, bossen en veel natuur. A dream coming true. Wat er op zo'n moment door je heen gaat. Wow. Geen woorden kunnen dat beschrijven. Nog mooier was het uitzicht nadat Marit en ik besloten naar het 'vieuwpoint' te klimmen. Slechts enkele toeristen waagde de klim. 'Ach 500 meter omhoog is best te doen' dachten wij nog. Op zich moest er een lichtje gaan branden toen, behalve wij, maar 2 andere mensen besloten omhoog te gaan... De klim werd een zware tocht van ruim een uur. Letterlijk berg beklimmen. Geen trap. Alleen maar boomstammen en touwen om je aan vast te houden. Zwaar, maar vet. Zo vet. Dat uitzicht. Uitzicht op 10 eilanden in een ubergroene oceaan. Wind door je haren. Ik heb het gevoel op foto proberen vast te leggen. Binnenkort staan die online.
De klim naar beneden ging snel. Heel snel. Haha, onze boot kon elk moment vertrekken dus we moetsen ons zeeer gaan haasten. Gelukkig net op tijd. Er kwam nog een klein bootje naar de kant om ons op te halen en ons te droppen in de grotere boot, haha!
We zijn nog een keer gestopt op een ander eiland waar we gesnorkeld hebben. Prachtig. Helder water. Een aantal indrukwekkende vissen gezien.
De avond hebben Marit en ik in het dorpje besteed. Beetje rond gehangen, rond gelopen. Beetje brak nog van de vorige avond. De avond van de half moon party waar we niets van hebben meegekregen... Speciaal voor dit feestje zijn we naar Ko Samui gereisd. Daar zouden we die avond de boot pakken naar Ko Panghan (het eiland waar het feestje is...). Wij met z'n 5-en het dorp in... Scheen het feestje ten eerste van om 02.00 uur te beginnen. Ten tweede ging de laatste boot terug om 02.15. Ten derde ging de eerste boot terug om 6 uur s'ochtends. Aangezien het ruim een uur varen is en we de volgende ochtend om 7 uur werden opgehaald voor bovengenoemde eilandentrip, was dit geen goed idee... We besloten ons te gaan vermaken op ons eiland, Ko Samui. Jeetje, wat een avond. Uiteraard belanden we eerst in allerlei foute tenten. Overal, maar dan ook letterlijk overal, staan meisjes te dansen op de bar. Paaldanseressen overal. Vieze mannen ernaast. Alles draait daar om sextoerisme. Ongelovelijk.
De avond eindigde voor ons in een kleine discotheek waar het vrij druk was. Veel toeristen, veel lokale mensen. Veel lol gahad op verschrikkelijke muziek. Nelly, 50 Cent en Dr Dree domineerden de de avond. Nadat de dj na 2 uur letterlijk al zijn platen opnieuw begon te draaien zijn we weggegaan. Een taxi zoeken. Onderhandelen over de prijs. Naast ons op straat staat een ladyboy. Een 'vrouw' die maar al te graag haar nieuwe borsten aan ons wil laten zien. We worden er dan ook, ongevraagd, te vaak mee geconfronteerd. Haha.
Je kunt je voorstellen dat er best wel wat gedronken is deze avond. Ik was de enige die de laatste uurtjes geen alcohol heeft genuttigd waardoor ik optimaal heb kunnen genieten van de trip naar het Marine National Park. De andere 4 waren daarintegen behoorlijk brak. Beetje misselijk op de boot. Beetje bijkomen op de eilanden. Haha, ik heb Marit nog nooit zo horen zeuren op de trekking naar het uitzichtpunt...

Met dit verhaal hebben jullie weer een stukje van mijn wereld meegemaakt. In het kort kan ik zeggen dat ik hier gewoon aan het genieten ben. Soms verlang je niet meer. Dan ben je uitermate gelukkig en zie je dat genieten geen grenzen kent. Zucht...

31 december, oud en nieuw, Petrona Twin Towers, Kuala Lumpur

Daar sta je dan... 23.15 lokale tijd. Oud & Nieuw voor het eerst in het buitenland. Oud & Nieuw voor het eerst buiten Noord-Holland, haha.
Vol spanning wachten we op de klok... Het aftellen... De laatste 10 seconden afroepen... Champagne proosten... Oliebollen eten... Wachten op het spectaculaire vuurwerk...

Helaas wordt het begrip Oud & Nieuw hier toch echt anders opgevat. Geen klok. Geen aftelmomenten... Geen champagne en geen oliebollen...
Het is ondertussen volgens mijn horloge toch echt 00.00 uur, maar niemand geeft een kick... Ik merk dat het begrip 'tijd' hier zelfs vanavond anders wordt opgevat. Seconden tellen niet... Waarom zo exact zijn... Niemand leeft hier op de tijd... Op mijn horloge 00.06 uur beginnen de mensen om me heen te bewegen. We horen het vuurwerk beginnen. Niemand feliciteerd elkaar. Marit en ik kijken elkaar raar aan... Gelijk hierna beseffen we dat ook nog eens aan de verkeerde kant staan... Het vuurwerk is aan deze kant niet te zien. De menigte om ons heen weet niet hoe snel ze naar de andere kant moeten rennen. Wij, meegenomen door de energie van de menigte, beginnen ook te rennen. En te rennen. En te rennen. Die torens zijn f*cking groot, dus je moet wel even rennen... Aan de andere kant aangekomen (3 minuten later), hebben we zicht op het vuurwerk. Prachtig om te zien. Groots vuurwerk. Op het moment dat ik er net van begin te genieten lijkt het plots te zijn afgelopen. Het is afgelopen. Er is niets meer. We hebben op dat moment 2 minuten naar het vuurwerk gekeken. Om 00.11 uur begint iedereen weg te lopen. Dat was oudjaarsavond in Kuala Lumpur...

Morgenochtend vertrekken Marit en ik om 09.00 uur met de bus naar Kuala Lumpur. De busrit duurt in totaal 5 uur. Hier moet nog een uur bij worden gerekend voor de immigratiedienst voor Maleisie.

In Kuala Lumpur aangekomen is het zo ver..! We gaan daar oud & nieuw vieren! Ik ben zooo benieuwd wat de avond ons gaat brengen. Binnenkort verslag daarover.

Ik wens alle mensen die mijn website lezen een fijne jaarwisseling toe. Ik hoop dat het nieuwe jaar jullie allemaal veel gezondheid, blijdschap, geluk en groei zal geven. We houden contact.

ER STAAT EEN SELECTIE FOTO'S ONLINE! Het is ongelovelijk, maar het is eindelijk gelukt! Vandaar heb ik mijn halve middag doorgebracht in een internetcafe met een supersnelle verbinding, vandaar dat het dit keer wel is gelukt. Helaas heb ik nog geen tijd gehad om alle foto's te draaien en op de goede volgorde te zetten. Ook zijn jullie de onderschriften nog tegoed evenals het verslag van onze 10-daagse trip. Maar dat komt vast binnenkort allemaal goed!

Het gaat trouwens om de foto's van Java. De foto's van Bali zijn hier nog niet bij (met uitzondering van 1 dolfijnen foto). Ik hoop in Maleisie ergens een internetcafe te vinden waar ik deze foto's kan uploaden. Voor nu zeg ik jullie weltrusten! Het is hier al half 4 s' nachts, dus echt tijd om te gaan slapen (zeker als de wekker om half 7 staat. Morgenochtend nemen we namelijk de bus naar Kuala Lumpur!).

(ps mijn indonesische nummer doet het niet meer! Ik ben alleen nog maar bereikbaar op mijn mobiele nummer. let erop dat je 0031 voor het nummer draait).

Veel liefs!

Singapore is een mooie stad. Overdag is het niet veel bijzonders, maar s' avonds transformeert het tot een wonderbaarlijke mooie lichtjesstad. Lichtjes overal. Lichtjes vanwege de grote Skyline. Lichtjes overal op straat door de vele kerstverlichting. Maar ook lichtjes in het water. Er liggen hier in de baai honderden lichtjesballonnen. Honderden. Ze drijven op het water. Lichtjes overal. Zo mooi.

Wist je dat ... afritsbroeken heel sexy kunnen staan?

Momenteel zit in bij een lokale familie thuis achter het internet in Singapore. Dit is de plaats waar we de komende 2 of 3 nachten zullen verblijven. Echt helemaal geweldig! Haha!

Zoals je waarschijnlijk al begrepen hebt, zijn we vanmiddag vanaf Denpassar (Bali) naar Singapore gevlogen. Ik wil jullie bij deze laten weten dat ik goed ben aangekomen. Het was een vrij heftige vlucht (veel turbulentie), maar alles is goed gekomen!

Wat fijn om eindelijk weer in een geautomatiseerde en moderne stad te zijn! Binnen kort meer over SIngapore...

Hier nog even een heel snel bericht. Mijn internet loopt bijna ten einde...

Gisteren (zaterdag) zijn we aangekomen in Bandung. De vierde grootste stad van Indonesie. Het is hier al gelijk een stuk fijner. Natuurlijk rijden de auto's nog steeds als gekken en roept iedereen je na, maar de mensen zijn hier veel vriendelijker. En de omgeving is zoooveel mooier.

Vandaag zijn we met een privegids (Chacha) naar het noorden van bandung gereden. We hebben daar een park bezocht met heeel veel watervallen. Echt supermooi. Het is alleen jammer dat ze alle rotzooi in de rivier gooien, waardoor de rivier constant vervuild is. Na de watervallen hebben we een hike gemaakt van ruim 8 kilometer. Echt PRACHTIG! Daar loop je dan midden in de bossen. Midden in de ongerepte natuur. Tijdens deze hike kwamen we ook langs de ' Dutch Cave'. Een grottencomplex waar de Nederlands zich 60 jaar geleden verdedigde. Ik werd er helemaal stil van...

Na de hike zijn we wat gaan eten in the tearoom. Allemaal privehuisjes waar je op je knieen eet, en uitzicht hebt over Bandung. Bandung ligt in de bergen, dus je kunt je voorstellen dat dit een prachtig uitzicht gaf.

Morgen beginnen we aan een 8-daagse trip. We hebben samen met onze privegids een route uitgestippeld. We gaan naar een actieve vulkaan, een monkey's jungle, the famous green canyon tour, highland resort, dieng plateau, naar de wereldberoemde Borabordeur temple (1 van de 7 wereldwonders), Jokjakarta (culturele stad, gaan we theaterstukken bekijken; onder andere een Indonesch sprookje uitgebeeld door mensenpoppen die o.a. met hun schaduw spelen), Solo., Bromo en ten slotten worden we afgezet op de ferry naar Bali. Daar zullen we ongeveer anderhalve week verblijven. We hebben voor kerst (4 nachten) een te luxe hotel geboekt. Dus met bad (i.p.v ranzige douche met veel insecten), gratis internetservice (ja ik zal veel online zijn) en wasservice. Ow, en niet te vergeten gratis traditionele massages. En dat allemaal voor 10 euro per nacht, haha!

Alles is hier trouwens onwijs goedkoop. Echt heel goedkoop. Voor een hostel betaal je per nacht per persoon tussen de 2 en 4 euro. Voor een maaltijd met verse fruitsap 1,50 euro, voor een fles water 0,30 cent en voor een simkaart (240 smsjes) 2 euro. Haha, ik heb dus nu een Indonesisch nummer.081572554922 wel te verstaan. Hier moet alleen nog de landcode voor en de eerste 0 uit het telefoonnummer vervalt dan. Jullie kunnen we smsen op dat telefoonnummer, je kunt ook gewoon sms-en op m'n nederlandse nummer.

Nou... ik ga stoppen. De tijd is op.

Veel liefs!

Passage uit m'n reisdagboek

5 december, vliegtuig Amsterdam-Singapore
Ik kijk naar buiten. Naar de hemel. Naar alle grenzen die we overgaan. De zon zakt langzaam. Heel langzaam. Momenteel kleurt de hemel. Een subtiele rode gloed. De kleur van warmte. De maan is al zichtbaar. Volle maan. Ongelovelijk. Bij volle maan gebeuren er alijd vreemde dingen in mijn kleine leventje. Ik heb hier bijna geen woorden voor...

De vlucht gaat goed tot nu toe. We hebben 3 1/2 uur gevlogen. Eigenlijk heb ik tot nu toe allemaal halve dingetjes gedaan. Ik heb een halve film gekeken, de helft van de spelletjes gespeeld en de helft van m'n tijdschrijft gelezen. Tijd om iets af te maken dus. Tijd om te schrijven.

Vanochtend is alles goed gegaan. Het was nog een beetje een stressvolle ochtend, maar gelukkig kon ik iets langer slapen (lees: 3 1/2 uur geslapen) omdat ik via internet kon inchecken. Dat was erg fijn.
Om half 9 kwam de trein aan op Schiphol. Een beetje vroeg, maar je kunt niet altijd op de treinen vertrouwen. M'n vader heb ik op Schiphol gedag gezegd. het was fijn da hij nog even gekomen was. Om 9 uur kwam Shanna aan en zijn we met z'n drieeen (shanna, mn mama en ik) naar de balies gelopen. Marit daar ontmoet, en uiteindelijk dan toch echt door de douane. Op naar het grote avontuur. Ik ben er klaar voor.

De hemel is wederom verkleurd. Van een zachte rode gloed is de hemel veranderd in de nacht. Helemaal donker met uitzondering van de maan en het kleine lichtje op de vleugel. Het zal nooit helemaal donker worden. We vliegen naar het licht met de heldere maan op de achtergrond. Vertrouwen. Dit is voor mij het teken van vertrouwen. I have faith.

Het is vandaag onze derde dag in Jakarta. Eigenlijk ben ik niet zo weg van Jakarta. Ik ben blij dat we morgen de trein pakken naar Bandung. Ik heb begrepen dat je Jakarta niet met de rest van Indonesie kunt vergelijken. Gelukkig niet.

Woensdagochtend werden we opgehaald op het vliegveld. Marit had geregeld dat we in een gastenverblijf van een weeshuis konden verblijven. Haar ouders steunen het weeshuis, waardoor we wisten dat het bestond.
De rit vanaf het vliegveld was lang. Echt heel erg lang. Als ik zeg dat de rit twee uur duurde, overdrijf ik niet. En dan is het maar 20 kilometer ofzo. Je wilt echt niet weten hoe het hier op de weg aan toe gaat. Er zijn 2-baans wegen die worden gebruikt als 4baanswegen. Inhalen over de vluchtstrook vanaf links (ze rijden hier links) is de absolute favoriet. Net zoals het gebruiken van je toeter. Een toeter zit op een auto dus waarom zou je die niet gebruiken!! Ik kan niets anders zeggen dan dat het verkeer hier levensgevaarlijk is. Ik heb werkelijk waar nog nooit zoiets meegemaakt. Vooral niet als je de snelweg ook moet oversteken per voet. Ook dat is hier de normaalste zaak van de wereld. Gewoon even de snelweg overlopen...

Bij de aankomst in Loka Casih (het weeshuis) werden we door iedereen begroet. Maar dan ook werkelijk iedereen. Echt ontzettend lief allemaal. Loka Casih is opgezet door twee mensen (Ronald en Sally). Zij hebben ruim 20 jaar geleden ongeveer 20 kinderen geadopteerd die momenteel nog steeds in het huis wonen (en zelf ook weer kinderen hebben). Helaas is het momenteel niet meer mogelijk om te adopteren. Deze jongeren hebben in ieder geval nog wel een veilig huis daar.

De hele middag hebben Marit en ik geslapen. We waren helemaal broken. Helaas hebben we allebei niet in het vliegtuig kunnen slapen (en de nachten daarvoor heb ik ook maar 4 uur per nacht geslapen), dus we waren gewoon kapot. Ruim 8 uur hebben we geslapen. Ondertussen was het natuurlijk alweer avond. Lekker gegeten dus, en wederom geslapen :-) Wat kan slapen heeeerlijk zijn zeg!

De volgende dag zijn we na het ontbijt (serieus; brood met appelstroop en hagelslag!) naar het centrum gegaan. De twee jongens hadden ons wederom gebracht (dit keer een reis van ruim twee uur) en ons gedropt bij een winkelcentrum. Ze dachten blijkbaar dat we wilden gaan shoppen ofzo... Vanaf daar hebben we maar een taxi genomen naar het echte centrum.
Centrum... tja... meer een warboel van alles. Echt van alles. Alles rijdt hier door elkaar (tuktuk's, fietsen, heeeel veel motors, taxi's en auto's). Ze rijden overal. Het is om deze reden dat heel Jakarta stinkt. We lopen regelmatig met een zakdoek voor onze neus, omdat de lucht te goor voor woorden is. Ze dragen hier trouwens allemaal van die michael jackson doekjes...
Woendag hebben we als eerste gekeken naar een hostel voor de nacht van vrijdag op zaterdag. En uiteraard 1hebben we een gevonden. Twee euro pp per nacht. Ongelovelijk.
Eigenlijk hebben we deze dag niet veel meer gedaan. We zijn alleen naar het National Momument geweest. Een hele grote vlam. Heel massief. Heel blokkig en groot. Wat echter wel mooi was, was het uitzicht vanaf daar. Je kon een prachtige skyline bekijken. In het museum onder het momument beelden grote poppen in ramen de geschiedenis van Indonesie uit. Erg interessant om te lezen.

Uit het museum hielden we een Tuktuk aan om ons naar een internetcafe te brengen. Wij uiteraard vol vertrouwen dat hij er een wist, maar in plaats van ons naar het net te brengen, reed hij een rondje door de stad. Echt ongelovelijk. En daar wilde hij ook nog 10.000 rupiah voor hebben (ongeveer 1 euro). Omdat je normaal gesproken 5000 betaald (0,50 cent), waren wij uiteraard niet van plan dit bedrag te betalen. Een hele heisa natuurlijk. Maar, we hebben het goed opgelost. Marit en ik besloten hem 4.000 te geven. Uiteraard een grote discussie. Maar... hij had z'n tuktuk bijna recht voor een politie geparkeerd. En dan had ik uiteraard gezien. Ik wist dat als hij te hard zou gaan schreeuwen, de politie zou komen kijken. En dat wist hij ook. Uiteindelijk heeft hij de 4.000 geaccepteerd en is weggereden. Wij stonden echter op precies hetzelfde punt als waar hij ons had opgepikt. Om misverstanden te voorkomen, besloten we een taxi naar het weeshuis terug te nemen. En dat werd een lange rit. Ruim 3 1/2 uur later kwamen we pas aan; vooral veel files (vanwege een tropische stortbui) en de taxichauffeur wist niet waar het was... Uiteindelijk hebben we in een telefooncel moeten bellen naar het weeshuis en zijn de twee jongens ons op de scooter komen ophalen, zodat de taxi kon volgen. Echt te erg... Maar ja, wat was ik blij toen ik uitstapte. Die rit koste ons trouwens 8 euro pp. Voor een rit van 3 1/2 half uur, haha!

Vandaag zijn we vroeg opgestaan om nog in de ochtend bij ons hostel aan te komen. Nou ja vroeg... Ik geloof dat we rond een uur of 12 in het hostel waren. Het hostel is prima. Twee bedden en verder niets. Ik ben blij dat ik mn eigen kussen en slaapzak heb meegenomen. Lekker m'n eigen spullen. Morgen zal ik zien of er water uit de douche komt.

Vandaag hebben we de eerse twee toeristen gezien. Die zullen waarschijnlijk net zo aangekeken zijn als ons. Toeristen zijn vreemd voor deze stad. Iedereen legt zijn werkzaamheden neer om naat je te kijken, alle taxi's toeteren (nog meer getoeter), de politie en de militeren kijken zelfs om en iedereen begint te schreven. ' He miss.' Echt verschrikkelijk. Als je erop reageert, kom je niet meer van ze af. De beste oplossing is om gewoon alles te negeren. Maar dan ook echt alles.

Helaas moet ik een einde aan dit bericht maken. Ik heb nog onzettend veel te vertellen, maar de internettijd is op... Ik ga binnenkort nog veel meer vertellen. En uiteraard kun je binnenkort ook verder lezen op de CJP-website. Dat is namelijk definitief doorgegaan :-)
Morgen vertrekken we om 12.30 uur met de trein van Jakarta naar Bandung. Ik ben blij om van Jakarta weg te gaan. Het is gewoon een vieze, grote stad. Ik heb het de afgelopen dagen erg naar m'n zin gehad, maar ik ben blij dat we vanaf morgen meer de natuur in trekken. Op naar de tempels en de prachtige uitzichten! Ook daar zul je binnenkort foto's van zien. Helaas kan ik nu geen foto's online zetten... er is hier geen usb-aansluiting. Maar ja, dat komt binnenkort vast wel goed.
Bedankt trouwens voor al jullie berichtjes. Ze doen me goed! Zo blijf ik van iedereen een beetje op de hoogte!
Veel liefs van mij!